The Delines: The Imperial

 
 

In 2014 heeft de band The Delines, deels een samensmelting van leden van Richmond Fontaine met The Decemberists en aangevuld met enkele andere muzikanten, een prachtig debuut afgeleverd. Die plaat, Colfax Avenue, schetste op een prachtige manier de levens van een handvol Amerikanen en hun relaties. Mensen die niet "The American Dream" leefden maar op de één of andere manier werden geconfronteerd met verlies. Voormalig Richmond Fontaine zanger/gitarist Willy Vlautin, auteur van onder meer het boek Don't Skip Out On Me, was verantwoordelijk voor tekst en muziek. Het tweede album, Scenic Sessions, werd slechts digitaal beschikbaar gesteld. Door een auto-ongeluk van zangeres Amy Boone en het daaropvolgende herstel heeft de nieuwe cd lang op zich laten wachten. Er is weinig veranderd. Hooguit zijn blazers aan de muziek gevoegd. Nog steeds grossiert de band in ballads waarbij Amy Boone's stem niets aan schoonheid heeft ingeboet. Het lijkt erop dat Vlautin bewust die traagheid en schitterende, lome instrumentatie zoekt waardoor het accent nog meer op de karakters en de omgeving waarin zij leven komt te liggen. Zo vormt kamer 316 van het Imperial Hotel het decor van de herinnering. De herinnering aan een relatie tussen een man en een vrouw die ooit was maar door een verkeerde keuze is geëindigd. Het prachtige spel op voornamelijk lapsteel en toetsen geeft de juiste diepgang aan de verhalen. Relaties, zoals in Eddie & Polly, glijden af. Vlautin verliest zichzelf nooit in overdreven drama. Het is zoals het is. Leven en overleven klonk zelden mooier.

Review
Ed Muitjens
The Delines
The Imperial