Dennis Kolen: Northeim Goldmine

 
 

Ongelooflijk mooi om te zien hoe deze Nederlandse jongen zijn eigen weg gaat. Daarnaast vind ik het bijzonder knap hoe hij het jaren zeventig sentiment van zijn vaders platenkast weet om te zetten in volwassen popsongs. Critici zullen ongetwijfeld roepen dat Dennis teveel is afgeweken van zijn oorspronkelijke Americana benadering. Zelf zie ik dat anders. Gepolijst staat wat mij betreft synoniem voor gemakzucht enerzijds en overdaad bij de productie anderzijds. De Northeim studio van Stockfish records zoekt productioneel echter zijn weg in perfectie en subtiliteiten. Daar ligt een niet te verwaarlozen onderscheid. Uitmuntend is de dan ook de enige omschrijving die past hij het geluid van deze SACD. Dennis Kolen geeft zelf ook aan dat hij gigantisch geïmponeerd is door de technische vakkundigheid van onze oosterburen. Samen met zijn band (Wietse Zeedijk, Ferry Lagendijk en Jimmy van den Nieuwenhuizen) trok hij naar Duitsland waar in een week tijd de opnames werden voltooid. Naar het schijnt hebben de heren zich prima vermaakt in het “Duitse”, en dat plezier is volop hoorbaar. Elf nummers in totaal, waarvan ik een aantal herken uit het achterliggende repertoire van Dennis. Northheim Goldmine bevat rustige ingehouden muziek, maar wel gegoten in diverse knap geschreven nummers zoals The Boy in the Photograph, Seaside Rendezvous en Halfway to Heaven. De fretloze bas van Hans-Jorg Maucksch (Eén van de sessie musici van Stockfish, wiens spel telkens oorstrelend blijft) is her en der als decoratie aangebracht. Dennis heeft al een aantal zeer mooie albums op zijn naam staan, maar deze spreekt mij persoonlijk het meest aan. Vormgeving en afweking van het fysieke hoesje zijn werkelijk fantastisch gedaan. Zo krijgt een object als deze CD toch zeker de voorkeur boven een digitale locatie op je harde schijf. Dennis, ik neem mijn spreekwoordelijke hoedje voor je af!

Rein van den Berg
Dennis Kolen
Northeim Goldmine