Derek Pritzl: Drifter

 
 

Muziek voor buitenlui, ontheemden en andersoortige zwervers. Er is altijd wel een doelgroep te vinden, en laten we wel zijn, dit album heet niet voor niets: Drifter. In het geval van Derek Pritzl is bij Drifter niet iemand op zoek naar innerlijke rust, terwijl de combinatie niet ondenkbaar is. Is een zwerver per definitie niet zoekend, of op de vlucht? Uiteraard is een vlucht voor de realiteit niet alleen voor zwervers weggelegd. Derek biedt daarvoor een moment van acceptatie en bezinning. Drifter opent met een toost op de zwervers en “Lost Souls”, en bevat een zwartgallig gevoel voor realiteitszin: “Standing on the corner. Whisky and wander. Trying to find a way Home.” Derek Pritzl bedient zich van hetzelfde soort country road blues & folk als Kreg Viesselman. Pritzl heeft weliswaar niet Viesselman’s stem, maar heeft minstens zoiets kenmerkends op zijn stembanden liggen. Naast het traditionele geluid hoor je binnen Pritzl’s setting ook een ferme rockriff. Lekker veel slide en laapsteel gitaar. Muziek en verhalen over vrouwen, bars, en onderweg zijn. Naar het schijnt heeft Derek Pritzl een royale aanhang in de staat Wisconsin. Wie weet is ons land ook rijp om deze artiest te ontvangen. Zijn klasse gaat wat mij betreft beslist verder dan de hoek van de straat. Negen schitterende nummers waarvan OTR (Over The River) mijn persoonlijke favoriet is. Hiermee laat de man overduidelijk horen dat hij voldoende in huis heeft om zaaltjes her en der op de Globe te imponeren. Kleinschalig, warm en innemend zijn criteria die ik dit album mee wil geven.

Rein van den Berg
Derek Pritzl
Drifter