Devon Sproule: ¡Don't Hurry for Heaven!

 
 

Devon Sproule kreeg in 2003 enige bekendheid met haar derde plaat, 'Upstate Songs', waarmee ze de pop/rock-sound van haar eerste twee platen achter zich liet en koos voor een meer folkgerichte en zeer persoonlijke sound, ontwapenend eerlijke en tegelijk intelligente muziek die heel direct overkomt, maar zowel muzikaal als tekstueel bepaald niet simplistisch genoemd kan worden.

 
Met ¡Don't Hurry for Heaven! presenteert ze haar vijfde album, de opvolger van het fabuleuze 'Keep Your Silver Shined' uit 2007, dat volkomen ten onrechte heel wat minder aandacht kreeg dan 'Upstate Songs'.
 
Haar invloeden lijken van allerlei kanten te komen, folk, country, reggae, pop, jazz en klassieke muziek, terwijl ze zelf als invloeden uiteenlopende grootheden als Miles Davis, Phoebe Snow, Ani diFranco en zelfs Frank Zappa noemt. Martin Overheul noemt in een recensie het werk van Dory Previn als vergelijkingsmateriaal, en als je let op de intelligente, van humor doordrenkte teksten kun je dat alleen maar beamen. Vanaf de eerste noten van ¡Don't Hurry for Heaven! wordt je ondergedompeld in een verfrissende en meeslepende mix van uiterst melodieuze, spitsvondige en hartverwarmende muziek, die helaas maar 35 minuten duurt, maar je wel meteen naar de repeat-knop laat reiken.
 
Het valt moeilijk om binnen deze plaat, verpakt in een aantrekkelijke digipack en vergezeld van een tekstboekje, favoriete nummers aan te wijzen, met het pistool op de borst kom ik tot het openingsnummer 'Ain't that the Way', het titelnummer, waarin ze echtgenoot, producer en multi-instrumentalist Paul Curreri even op zijn nummer zet met de regels 'So if you love me even half as much as you love your old Martin, you should be practicing on me just about every day' en dat uiterst fijnzinnig een country ballad met gospel infecteert, 'The Easier Way' met een wel zeer fraaie pedal steel van B.J. Cole en de afsluiter 'A Picture Of Us In the Garden', waarin zo'n beetje de hele thematiek van de plaat wordt samengevat:
 
Honey, how are we supposed to ever have us a family,  When the business won't give us a buck? I guess it's lucky I'm still pretty young.
 
De rest van de songs, inclusief de niet door Sproule zelf geschreven nummers 'Bowling Green' en 'Sponji Reggae' (een Black Uhuru-cover die de her en der aanwezige hints van reggae een vast plaatsje geeft) zijn echter evenmin te versmaden. Een verukkelijk plaatje. Waarom zou je haast maken om in de hemel te komen als muziek als deze de hemel op aarde brengt?
John Smits
Devon Sproule
¡Don't Hurry for Heaven!