Don DiLego: Western & Atlantic EP

 
 

Wie zit er aan het eind van een fraai muziekjaar waarin zoveel moois is uitgebracht nog te wachten op een plaatje uit juli? Het antwoord zou eigenlijk "niemand" moeten zijn ware het niet dat de zeven liedjes op de "Western & Atlantic EP"van Don DiLego van een dusdanige schoonheid zijn dat ik snel het gevoel kreeg dat ik er wel iets over moest schrijven en dat is voor mij altijd de beste graadmeter. De opener "Midnight Train" laat zware bastonen horen waarover een fraaie compositie wordt gedrapeerd. Het enige minpuntje van deze gehele EP is dat de eerder genoemde bastonen soms tegen het valse aanleunen. Vreemd genoeg oefende dit in eerste instantie een bepaalde aantrekkingskracht uit maar ervaar ik uiteindelijk als enige dissonant van dit geweldige plaatje. 

Zoals gezegd: de rest van de EP is gewoon uitmuntend en kan eigenlijk wedijveren met het beste wat er vorig jaar zoal op het gebied van Americana is verschenen en dat wil wel wat zeggen. Deze man overtuigt in alle nummers en laat daarbij horen waar het bij de doorsnee Americana artiesten, in mijn optiek, nog wel eens aan ontbreekt: frisheid en vernuft. Hij slaat bruggen met pop en rock en dat levert prachtige resultaten op zoals in "Chicago" (waarbij lekkere gitaar accenten worden gelegd) en in "Lonely Couples". Nadat je als luisteraar in het laatstgenoemde nummer denkt dat de laatste noot is gespeeld laat Don DiLego horen wat vernuft inhoudt. In meerstemmige a capella zang trekt hij het nummer weer vlot en laat het uitmonden in een kippenvel bezorgende climax. Erg mooi.  

"Televison sun" en "The Holiday" zijn een stuk rootsier van aard. Op "The Holiday" vallen tonen als bittere tranen van de pedal steel en wordt DiLego vocaal bijgestaan door ene Little Sue. Van hoogtepunten kun je, gelet op de constante hoge kwaliteit, niet spreken maar het nummer "Here comes a regular" verdient wel een speciale vermelding. Op dit nummer keert Gram Parsons als het ware nog één keer terug uit de woestijn en laat hij nadrukkelijk zijn gezicht zien. Dit is niet zomaar een lied waarin de invloeden van de man in het bekende witte pak worden geëtaleerd, hier wordt de meester zelfs naar de kroon gestoken. De breekbaarheid die Parsons zo kenmerkte op de LP's "GP" en "Return of the grievous angel" wordt door DiLego schijnbaar achteloos geëvenaard. Dat ook hier Little Sue vocale bijdragen levert versterkt die associatie alleen maar. De EP eindigt met het nog geen twee minuten durende "Carry on" waarbij Don DiLego alleen wordt begeleid door een elektrische piano en hij zich, zeker ook vocaal, van zijn meest kwetsbare kant laat zien.

Dit is overigens niet het eerste muzikale levensteken van Don DiLego. Hij heeft al een aantal zeer fraaie cd's achter zijn naam staan waarbij "Photographs of 1971" (ook via itunes verkrijgbaar) me sinds kort eveneens heeft overrompeld. Dat is misschien voor later. "Western & Atlantic EP" mag dan ouder zijn dan een half jaar maar is een machtig mooi plaatje en voor dusdanige pareltjes is het eigenlijk nooit te laat om ze onder de aandacht te brengen. Bij deze.

Ed Muitjens
Don DiLego
Western & Atlantic EP