Doug MacLeod: There’s a Time

 
 

Het genre waarvoor hij staat geniet al jaren mijn belangstelling, echter Doug MacLeod zelf kwam voor het eerst in mijn vizier zonder dat ik van hem had gehoord. Whose Truth, Whose Lies? was mijn kennismaking met deze New Yorker van origine, redelijk vlak nadat ik mijn SACD speler gekocht had. (Een medium welke nu gestorven lijkt, maar toen gevoed diende te worden.) Blues is the name of the game hier, maar dat zal voor de meeste lezers al lang geen verrassing meer zijn. Hij heeft tenslotte verschillende uitstekende releases op zijn naam staan, waaronder een aantal voor Jan Mittendorp’s label Black & Tan. Hij bespeelt op dit album een veelvoud aan gitaren. Ondanks dat hij veelal gebruik maakt van een resonator, weet hij ook daar nog een uitvoerige verscheidenheid aan de dag te leggen.

Doug MacLeod is een verhalenverteller, en hij trekt door de wereld met een welgevulde agenda op zak. Van huiskamer naar kleine zaal als een eigentijdse troubadour. Op There’s a Time wordt hij vergezeld van drummer Jimi Bott en bassist Denny Croy. Een marginale bezetting, echter voor authentieke blues begrippen welhaast luxe te noemen. Zoals de hoes doet vermoeden hebben we op dit album met een subliem technisch verhaal te maken. De opnames werden live opgenomen, en er vonden geen overdubs plaats om het geluid zo organisch en natuurlijk mogelijk te houden. Op de hoes verraadt Doug dat – net als op het podium – er een tweetal nummers zijn waarbij hij tekstueel ietwat de mist in ging. Als kind stotterde Doug, echter de muziek deed dit euvel verdwijnen. Zijn liedjes ontstaan onderweg, en zijn een weerslag van dat wat hij door en meemaakt. In principe geen fantasieverhalen, maar persoonlijke ervaringen aangekleed tot een luisterrijke vertelling, en daar zit niet zelden een stuk levensovertuiging tussen. There’s a Time klinkt als een klok, mogelijk valt enkel een concertbezoek dit rijke geluid te overtreffen. Alvorens hij zondag 19 mei in Antwerpen optreedt, doet hij een paar adresjes aan in ons land.

Rein van den Berg
Doug MacLeod
There’s a Time