Eddie Floyd: Eddie Loves You So

 
 

Twee releases van twee grootheden van weleer die in de herfst (Bij King kun je wellicht al bijna spreken van de winter) van hun carrière zijn beland. Eddie Floyd komt na 6 jaar weer met een nieuwe release op de proppen en is teruggekeerd op het oude legendarische nest “Stax” dat een nieuwe start heeft gemaakt. Eddie Floyd, die vooral bekendheid heeft verworven met zijn grote hit “Knock on wood” grijpt op zijn cd “Eddie love you so” (hij had wellicht een iets originelere titel mogen kiezen!) terug naar zijn Memphis roots en een aantal oude nummers van hem passeren hier de revue. Verstandig dat hier niet de keuze is gemaakt om “Knock on wood” in een nieuw jasje te steken. Eddie Floyd wordt hier begeleid door, voor mij, onbekende studiomuzikanten. Dus geen Steve Cropper, Booker T. Jones, Donald “Duck” Dunn of Memphis horns. Desondanks schotelt Floyd ons een “ouderwets” klinkende Stax plaat voor. Als Stax liefhebber hoor je mij dan ook niet klagen. Bij niet alle nummers wordt in de roos geschoten maar onder meer “Since you been gone”, “I will always have faith in you” en vooral “Consider me” zijn van grote klasse. Ook de koning van de Blues is weer met een nieuwe plaat gekomen, genaamd “One kind favor”. Ondanks dat hij de laatste 15 jaar nauwelijks een fatsoenlijke plaat (uitzonderingen daargelaten) heeft uitgebracht is zijn invloed op de blues en rock onmiskenbaar groot. B.B. King heeft eind jaren 50 / begin jaren 60 een hele lading nieuwe bluesgitaristen beïnvloed (Buddy Guy, Otis Rush, Magic Sam, Luther Allison enz). Al deze nieuwe gitaristen waren met B.B. King vaak weer een inspiratiebron voor de (blanke) jonge gitaristen die in de jaren 60 hun intrede deden (Clapton, Page, Beck enz). Zodoende kun je wel stellen dat er bijna geen gitarist meer rondloopt die al dan niet rechtstreeks is beïnvloed door het gitaarspel van B.B. King. Op de laatste platen van B.B. King werd echter het heilige vuur te vaak gemist en werden de platen gekleurd door een zekere oubolligheid. Op “One kind favor” wordt King als het ware “down home” gebracht. Verantwoordelijk hiervoor is producer T Bone Burnett die King in een kleine setting heeft gezet. Dr. John op piano, Nathan East op bas en Jim Keltner op drums aangevuld met blazers. De productie is groots en weerspiegelt de terugkeer van King naar het zuiden, naar huis. De begeleiding legt een mooi tapijt neer waarop King kan excelleren en dat laat hij dan ook niet na. Ook op deze cd komen veel “standards” voorbij maar worden de bekende “platgetreden paden” vermeden. Een gouden greep is dat Burnett geen tweede gitarist naast King heeft geplaatst. Het heeft het meest geïnspireerde gitaarspel van B.B. King opgeleverd sinds jaren. Opmerkelijker is waarschijnlijk nog zijn stem. Het is ongelooflijk dat hij, als 83 jarige, nog over zo’n krachtige en soulvolle stem beschikt. Zo weet hij zelfs met Lonnie Johnson’s “Tomorrow night” (in het verleden ook nog eens gecoverd door Patty Griffin) te ontroeren. De hoes van “One kind favor” is fraai. King staat met zijn “Lucille” aan de waterkant en staart naar de overkant. Gelet op de verwijzingen (de foto’s in het cd boekje en het openingsnummer “See that my grave is kept clean”) is te verwachten dat King binnen niet al te lange tijd het tijdelijke voor het eeuwige gaat verwisselen. Als dat zo mocht zijn heeft hij met “One kind favor” voor een meer dan een waardig afscheid gezorgd.

Ed Muitjens
Eddie Floyd
Eddie Loves You So