Eli Paperboy Reed: My Way Home

 
 

Sharon Jones & the-Dap-Kings, Lee Fields, Charles Bradley, maar ook Eli Husok, ze vissen allemaal in dezelfde “revival-vijver.” Allemaal maken ze gebruik van één van de meest inspirerende periodes uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis. Muziek die verder ging dan het uiten van artistieke vrijheid. De zwarte Amerikaan ontleende er mede zijn identiteit aan, kroop nadrukkelijk verder uit zijn schulp en manifesteerde zich ontegenzeggelijk met soul, rhythm & blues, funk, gospel en wat al niet meer. Vrijheid om te doen en laten werd steeds meer realistisch. We grijpen terug naar de tijd van Otis Redding, Wilson Pickett, Sam Cooke, Bobby Blue Bland, Syl Johnson, O.V. Wright, James Brown, Bobby Womack om een aantal mannelijke vertegenwoordigers te berde te brengen, want de lijst, en daarmee ook de inspiratiebron, is onuitputtelijk. Eerlijk gezegd luister ik bij voorkeur naar de muziek uit de glorieuze periode zelf, en dan het liefst naar de broeders en zusters die amper uit de obscuriteit traden. Laat ik overigens meteen toevoegen dat onze revivalklantjes qua ambitie amper onderdoen voor hun inspiratiebronnen. Eli Husok? Dan hebben we het over Eli Paperboy Reed natuurlijk! De beïnvloeding is ontleend aan deze illustere periode, maar de nummers zijn van eigen hand. Voor mij een niet te verwaarlozen factor, zeker wanneer ze zich alleszins authentiek laten aanhoren.

Aanvankelijk leerde ik zijn muziek kennen door Roll With You, een in 2008 verschenen plaat onder de naam Eli “Paperboy” Reed & the True Loves. Vanwege mijn enthousiasme meteen zijn Sings Walkin’ n’ Talkin’ (For my Baby) erbij gezocht, en daarna kwam Eli voor mij op een zacht pitje te staan. In hoe hij verder moest leek mij een heilloos, en tegelijkertijd een weinig interessant proces. Meer van hetzelfde? Wellicht. Ondertussen zijn we een aantal jaartjes verder en My Way Home is van de persen gerold. De titel impliceert dat hij mogelijk van de oorspronkelijke koers was geraakt, waarmee My Way Home nadrukkelijk Eli’s muzikale bronnen uitvergroot. En verdikkeme, het moet gezegd worden. Ik ben hernieuwd onder de indruk. Wanneer je alleen al I’d Rather Be Alone en A Few More Days achter elkaar speelt. Het ene een heerlijk bluesy zwijmelnummer, terwijl het andere meteen het vuur aan de schenen legt. Deze man – en ongetwijfeld het team dat hem omringt – verstaat zijn vaak. 'I’d Rather Be Alone in this world of Sin, than to surround myself with sinners that won’t be saved.' Ik ben jaloers. Hadden we maar allemaal de vrijheid om deze voorkeur uit te spreken. Inspiratie uitgevoerd met een akelige precisie. Aangescherpt tot het draad.

Review
Rein van den Berg
Eli Paperboy Reed
My Way Home
Label: 
Yep Roc Records
Releasedatum: 
10-6-2016