Eliza Gilkyson: Roses at the End of Time

 
 

Bij Eliza Gilkyson moet ik altijd aan Junglebook denken, omdat haar vader een aantal van de in deze Disney productie aanwezige songs schreef. Haar artistieke talenten heeft ze dan ook niet van een vreemde. Evenals de vakkundige switch die ze machtig is tussen realiteit en fantasie. Normaliter maakt Gilkyson geen slechte albums. De openingssong van Roses at the End of Time is groots om mee te beginnen. Helaas geldt dat niet voor alle nummers op dit nieuwe album van La Gilkyson. Death in Arkansas (cover van broer Tony) zit – wat mij betreft – bij lange na niet op datzelfde niveau. Zelfs de aanwezigheid van John Gorka en Lucy Kaplansky kunnen deze song voor mij niet redden. Looking for a Place – met een knipoog naar Lucinda Williams – snijdt wat dat betreft een stuk dieper. Het titelnummer is minstens zo magisch als de opener Blue Moon Night. Halverwege de eerste helft een gezapig nummer, die niet misstaan had in de Disney klassieker uit 1967. Mooie instrumentatie met dobro, staande bas, en een hoofdrol voor trombone speler Mike Mordecai. 

 
Een van de mooiste liedjes uit haar carrière – voor zover ik dat kan beoordelen – vind ik Belle of the Ball. Een zeer mooie, ietwat zwarte productie, die hand in hand gaat met het geschetste drama. Vayan al Norteis vervolgens een mooi verhalend lied met een hoog traditioneel Latijns gehalte. 2153 is echter het absolute dieptepunt. Een humoristisch nummer (lees irritant) over een maatschappij die is vervallen tot een initiatiefloos geheel. Ongetwijfeld een leuke meezinger bij een avondje uit – inclusief vrolijke tuba -, maar voor mij doet hij afbreuk aan een anders vlekkeloos geheel. De laatste 2 nummers, Midnight on Raton enOnce I Had a Home laten gelukkig ter afsluiting de weergaloze klasse van deze artieste horen. Roses at the End of Time is een puntgave plaat, echter eentje met een brandvlek.
Rein van den Berg
Eliza Gilkyson
Roses at the End of Time