Ella Fitzgerald: Pure Ella (Kasplaatje Martin Overheul)

Martin Overheul
Ella Fitzgerald
Pure Ella

In 1951, vijf jaar voor mijn geboorte, neemt jazzdiva Ella Fitzgerald het nog altijd sublieme Ella Sings Gershwin op. Ze kiest ervoor om de setting te beperken tot haar stem en een piano. Voor dat instrument doet ze een beroep op pianist Ellis Larkins wiens immense talent later ook zal worden opgemerkt door grootheden als Lester Young, Coleman Hawkins, Chris Connor, Aretha Franklin, Carmen McRae en Mildred Bailey (haar album Me and the Blues uit 1957 is een absolute aanrader voor liefhebbers van vocale jazz met een bluessausje). Het duo staat garant voor ronduit verbluffende versies van Someone to Watch Over Me, How Long Has This Been Going On en I’ve Got a Crush On You, nummers die nu zo’n beetje tot het dagelijkse repertoire van heel wat mindere goden behoren, maar die zestig jaar geleden nog fris en maagdelijk klonken. In 1994 verschijnt er een zogeheten reissue van het album onder de titel Pure Ella met een stel uitgelezen extra’s waaronder het prachtige Imagination van Johnny Burke en Stardust van Hoagy Carmichael.

Een stem en een piano, meer is er niet nodig om ervoor te zorgen dat ik de voorbije maand tijdens het schrijven van rapporten en verslagen af en toe even wegdroom naar de sfeervolle jazzcafés van het New York van de jaren vijftig uit de vorige eeuw en me voor een paar minuten verlies in de satijnzachte stem van Ella en de gloedvolle pianoklanken van Ellis. Ella en Ellis, het is een synoniem voor pure magie.

 
 
 

Comments

 
Hans Jansen

Al een paar keer stukjes van beluisterd. Wie wordt het wat tussen Ella en mij...

 
Hans Jansen

Wie weet :-)