Emily Jane White: Ode To Sentience

 
 

Ruim een jaar geleden was ik bepaald lyrisch over Victorian America, de nog steeds imponerende tweede plaat van de Amerikaanse singer-songwriter Emily Jane White. In mijn enthousiasme én om haar muziek enigszins te kaderen, plaatste ik haar in hetzelfde rijtje als Cat Power, Iron & Wine, Nina Nastasia en Kate Bush, met hier en daar een vleugje Jessie Sykes: ‘bitterzoet, cerebraal, poëtisch, verlangend, theatraal en dromerig.’ Na meermaals naar haar derde album Ode To Sentience te hebben geluisterd, mogen daar de namen van This Mortal Coil en Beth Orton aan toegevoegd worden. De muziek van White klinkt nog altijd bitterzoet, cerebraal, dichterlijk, verlangend en dromerig, maar op Ode To Sentience is daar voor het eerst een zekere lichtheid aan toegevoegd. Wat overigens niet wil zeggen dat de songs van White ineens lichtvoetig zouden zijn. Het beste voorbeeld van die verfijnde aanpassing is het naar altcountry neigende The Cliff, waarin zowaar een pedal steel te horen is, maar dat een tekst heeft die niet meteen solliciteert naar het label blijmoedig If you chose to jump off a cliff We can talk as you fall But I can’t promise when you hit the ground There’ll be something to break your fall But I guess you know it all. Wat ook op dit derde album van Emily Jane White weer opvalt is dat haar muziek geen genoegen neemt met een onopvallend plaatsje op de achtergrond. Ode To Sentience is een album dat je dwingt om te luisteren, waardoor je godzijdank nadrukkelijk met je neus op de hoogst geraffineerde arrangementen (die cello van Jane Grady! die melodielijnen! die omfloerste stem!) van prachtnummers als The Black Oak, The Preacher, Requiem Waltz en Broken Words wordt gedrukt. Er is een ongeschreven wet in de muziekwereld die stelt dat je derde plaat van cruciaal belang is. Die bevestigt namelijk je kwaliteiten of hij luidt het begin van het einde in. In het geval van Emily Jane White zit dat wel goed. Haar derde opus baadt in ongekende schoonheid.

Martin Overheul
Emily Jane White
Ode To Sentience