Emmylou Harris: Hard Bargain

 
 

Terwijl ik naar de nieuwe cd van Emmylou Harris, “Hard Bargain” aan het luisteren was besefte ik dat er maar weinig artiesten zijn die zo vertrouwd klinken als zij doet. Ten tijde van mijn muzikale bewustwording, ergens medio jaren ’70, stond zij, destijds weliswaar nog op de achtergrond, te zingen aan mijn symbolische wieg. In de jaren ’80 kreeg die latente belangstelling meer vorm en ben ik haar gaan volgen. De Grand Lady (laat dat “old” maar weg...) van de Country/Americana is still going strong. “Hard Bargain” is namelijk een hele mooie plaat. Een plaat die bij iedere draaibeurt verder is gegroeid.

 
Opvallend is dat op de cd maar drie muzikanten te horen zijn. Naast Emmylou Harris zijn dat producer Jay Joyce (voornamelijk gitaar, bas en andere snaarinstrumenten) en Giles Reaves (drums, vibrafoon en toetsen). De beperkte bezetting heeft overigens niet geleid tot een specifiek “kleine plaat” maar hij klinkt ook nergens overdadig.
 
In eerste instantie vond ik de cd vooral heel aardig maar toen ik bijvoorbeeld voor de tweede keer het openingsnummer “The Road” beluisterde ging ik onvermijdelijk voor de bijl. Ze bezingt hierin haar bijzondere relatie met Gram Parsons.
 
“I can still remember every song you played / Long ago when we were younger and we rocked the night away / How could I seen a future then where you would not grow old / Which such a fire in our bellies / Such a hunger in our souls”.
 
De legendarische Gram Parsons heeft met “GP” en “Grievous Angel” bijna mythische platen gemaakt waarop Emmylou Harris een grote rol heeft gespeeld. Geweldige mooie duetten van de twee zijn hierop terug te vinden en de zweem van romantiek was altijd alom aanwezig. Gelet op de tekst van “The Road” is dat geen verbeelding geweest:
 
“I guess I probably loved you when those words rolled of your tongue / It seemed that we were travelin’ under some ol’ lucky sun / I know I couldn’t save you and no one was to blame / But the road we shared together once will never be the same...”
 
De tragiek en diepe genegenheid druipt er vanaf en ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Eenzelfde tragiek vind je terug in het afscheidslied voor Kate McGarrigle. Emmylou Harris is bij het overlijden van haar dierbare vriendin aanwezig geweest en ze heeft dit op een indringende wijze vastgelegd in “Darlin’ Kate”:
 
“We held your hand / We kissed your lovely brow / And bid farewell / You’re sailing now...”
 
De cd kent helaas ook een echt dieptepunt. “Big Black Dog” is een zeer merkwaardig lied dat een vreemde opgewektheid oproept. Voor mij is het nummer in ieder geval een flinke dissonant tussen de overige songs en het zorgt er een beetje voor dat ik de cd heb opgedeeld in een gedeelte voor en na “Big Black Dog”. Mijn voorkeur gaat vooralsnog uit naar het gedeelte dat na “het hondenlied” komt. De Ron Sexsmith cover“Hard Bargain”, het eerder genoemde “Darlin’ Kate”, het uiterst fraaie “The ship on his arm”, de prachtige afsluiter “Cross yourself” en vooral mijn prijsnummer “Lonely Girl” zorgen daarvoor.
 
“I’d give it my best effort / Love is always worth it…” zingt ze in dit laatste nummer. Ik hoop dat Emmylou Harris nog lang zulke fraaie platen mag blijven maken.
Ed Muitjens
Emmylou Harris
Hard Bargain