Eric Lindell: Cazadero

 
 

De wetenswaardigheden van een individu, bij voorkeur voorzien van een traan, vinden niet zelden mijn interesse. Het singer-songwriter genre is enorm breed. Bovendien is de keuze aanzienlijk verruimd vergeleken met een kleine dertig jaar geleden. Vanwege Internet zijn artiesten nog minder afhankelijk geworden van platenmaatschappij en hun bijbehorende muziek-verspreidende vermogen. Internet biedt talent de mogelijkheid zich te laten horen: van You Tube tot en met een eigen site, of een stuwend labeltje van bescheiden omvang. Eric Lindell heeft niet per definitie patent op muziek met een traan, echter schijnt wel met zijn frisse karakteristieke stijl eindelijk de weg gevonden te hebben naar een groter publiek. Hij trekt in de slipstream van een band als J.J. Grey & Mofro. Alsof vanuit diverse beekjes zich uiteindelijk een collectief antwoord vormt, waaruit een nieuw golf ontstaat. Eric Lindell’s muziek is licht verteerbaar. Soulvol, bluesy en doorspekt met funk, waardoor het eenvoudig verleidt. Enerzijds zonnige kleurrijke muziek. Geen zware thematiek, of duistere diepgang, maar daarnaast genoeg inhoud om de luisteraar te plezieren. Geen kortstondige bevrediging die je na meerdere draaibeurten beu wordt. Lindell lijkt me ook als live artiest zeer de moeite waard. Zijn persoonlijkheid komt sterk naar voren in zijn muziek, dus moet hij voldoende charismatisch zijn om inhoudsvol entertainment te garanderen. Zijn muziek swingt en dwingt aandacht af. Zoekt naar een interactie. Sentimental Lover, het openingsnummer van Cazadero, voldoet meteen aan de verwachting. Delbert McClinton blaast daarbij vrolijk mee op mondharmonica. In ieder geval in Europa worden Cazadero, en zijn voorganger – Between Motion and Rest – uitgebracht onder de noemer West County Drifter. De titel waar je uiteindelijk naar op zoek dient te gaan, want dan heb je 2 voor de prijs van 1.

Rein van den Berg
Eric Lindell
Cazadero