Eric Taylor: Studio 10

 
 

In mijn recensie van Eric Taylors indrukwekkende Live At The Red Shack schreef ik dat zijn songs me deden denken aan de verhalen van Raymond Carver omdat ze een soortgelijke stilistische naaktheid bezitten, ontdaan van bombast. Na meermaals naar zijn nieuwe album Studio 10 te hebben geluisterd, kunnen daar gerust de namen van Carson McCullers en Charles Bukowski aan worden toegevoegd. Net als zij schrijft Taylor met veel mededogen over mensen die nooit in het middelpunt van de belangstelling zullen staan, mensen wier ziel op een bepaald moment een kras heeft opgelopen, die gedwongen door omstandigheden die ze al dan niet zelf in gang hebben gezet aan de zelfkant van het leven terecht zijn gekomen. Kortom, mensen zoals er talloos veel in de wereld rondlopen: loners, losers en lovers. Maar, en dat onderscheidt Taylor van zwartkijkers en misantropen, er gloort altijd een sprenkeltje hoop in zijn muziek en teksten.

Om die hoop te ontdekken, moet je deze keer goed luisteren want op het eerste gehoor is Studio 10 zowel muzikaal als tekstueel een donker album. Het tempo bevindt zich zelden op meeklapniveau, en zinnen als ‘Canadian whiskey, cowboy rye / I oughta stop drinkin’ but I don’t know why’ (uit het schitterende Bill, opgedragen aan zijn overleden vriend Bill Morrisey) of “He ain’t afraid of nothing / He ain’t afraid of you / He says a Barlow knife / Will take your money or your life / It’s up to you… you choose” (uit Reno) zetten niet meteen aan tot uitgelaten jolijt. Maar de verhalen die Taylor ook deze keer weer vertelt en hun efficiënte én effectieve muzikale omkadering (de elektrische gitaar sleept en huilt, de stem van Susan Lindfors Taylor is een en al weemoed, de keyboards van David Webb zorgen voor een basis vol warmte) gaan over mensen van vlees en bloed. En die zijn niet per definitie sympathiek. Er lopen evengoed mensentrekkers, sjacheraars en smeerlappen rond in Taylors liedjes als mensen die liefde op overschot hebben. Maar ze zijn wel echt. Ze staan niet model voor het totale nihilisme. En ze maken van elk Eric Taylor album, dus óók Studio 10, een luisterrijke en boeiende ervaring.

Martin Overheul
Eric Taylor
Studio 10