Etta Britt: Out Of The Shadows

 
 

Out Of The Shadows, het debuutalbum van de 55-jaar jonge Amerikaanse blues- en souldiva Etta Britt, opent met een lekker ouderwets gitaarintrootje inclusief wah wah en een klein beetje distortion. Dog Wants In heet het bewuste nummer en het rockt letterlijk en figuurlijk als de beesten. Zodanig zelfs dat je je onwillekeurig afvraagt waarom deze vrouw zich tot nu toe verborgen heeft in de mij onbekende countryband Dave & Sugar (al heette ze toen nog Melissa Dean), in tal van achtergrondkoortjes en tussen sessiemuzikanten tijdens opnames voor lieden als Delbert McClinton, Al Kooper, Billy Joe Shaver en de illustere Englebert Humperdinck.

Gelukkig had ook haar bloed de aanbevelenswaardige neiging om te kruipen waar het niet gaan kan en vond Etta onlangs dat de tijd rijp was om op haar eigen muzikale benen te gaan staan. Ze doet dat met een bluesplaat die zo voldragen klinkt dat je er geen seconde bij stilstaat dat het hier wel degelijk om een debuut gaat. Oké, Britt is geen onbeschreven blad, en het meisje dat er ooit van droomde een tweede Mary Wilson te worden is uiteindelijk opgegroeid tot een volwassen vrouw met een leven achter zich. Maar dat is nog geen garantie voor het feit dat je eersteling er meteen staat. Daarvoor heb je behalve die maturiteit ook talent nodig. En op dat vlak is Etta Britt nu net overvloedig gezegend.

Out Of The Shadows – de titel is al even doordacht als de arrangementen van de songs – is een album waarbij liefhebbers van blues met een forse dosis soul (of soul met een forse dosis blues) zich ruim vijftig minuten lang in de zevende hemel zullen wanen. Mevrouw Britt heeft een stem die het midden houdt tussen schuurpapier en gravel, haar begeleiders beleven hoorbaar plezier aan de opnamesessies (Delbert McClinton, toch alweer 71, klinkt in het duet Leap Of Faith minstens twintig jaar jonger), de blazers toeteren erop los alsof elke ademstoot hun laatste kan zijn, de gitaren kronkelen zich rond de lenige zang van Britt zonder haar ook maar een tel voor de voeten te lopen en de ritmesectie legt een basis neer waarop je zonder vrees voor instortingen een hele stad kan bouwen. Hoezeer Etta Britt ook overtuigt in de swingende rhythm and blues nummers (High, I Believe) deelt ze ware knock-outs uit met haar ballads. Met name in songs als The Chokin’ Kind, In Tears, Quiet House en The Long Haul komen de power, de energie, de souplesse en de warmte van haar stem het best tot hun recht. Op die momenten hoor je het meisje terug dat ooit in de voetsporen van Mary Wilson wilde treden. Alleen klinkt ze nu als een vrouw. Een vrouw met een ijzersterk debuut onder haar arm.

Martin Overheul
Etta Britt
Out Of The Shadows