Etta James: The Dreamer

 
 

I was just sittin here thinkin', of your kiss and your warm embrace,
When the reflection in the glass that I held to my lips now, baby
Revealed the tears that was on my face...

Het voorafgaande is een tekstpassage uit “I’d rather go blind” dat in de uitvoering van Etta James zijn definitieve versie heeft gevonden. Liefdesverdriet en jaloezie is zelden fraaier verwoord maar in ieder geval nooit mooier bezongen. Dit lied heeft mij altijd al bij de strot gegrepen en het is het begin geweest van mijn diepe bewondering voor deze paradijsvogel. Etta’s stem was in één woord weergaloos: rauw als een opengereten wond en ondergedompeld in onstuitbare dynamiek. Maar bovenal was Etta James die zangeres met die enorme overtuigingskracht. Als zij zong was ze altijd “in charge”, volledig de aandacht naar zich toetrekkend. Er was gewoon geen ontsnappen aan. 
Die overtuigingskracht zit hem waarschijnlijk in het feit dat ze bij geboorte bakken vol met talent in de schoot kreeg geworpen. Je hoort dat talent als ze zingt. Die timing, het spelen met dynamiek, ze had het allemaal. Geen genre waarin ze zich niet thuis voelde: blues, soul, funk, pop en zelfs midnight jazz, alles trok ze moeiteloos naar zich toe. Maar Etta is niet meer. Gestorven na een ongelijke strijd tegen kanker. Na haar dood kocht ik haar laatste cd “The Dreamer”. Haar erfenis…
“The Dreamer” telt elf nummers. Elf covers. Het hoesje laat Etta in gedachten zien. Hoewel de sporen van het gevecht, tegen die smeerlap die kanker heet, duidelijk zichtbaar zijn. Op het album staan een drietal funky uptempo songs, “Groove me”, “Welcome to the Jungle” en “Boondocks”. Het zijn zeker geen slechte nummers maar leggen het toch iets af tegen de rest van het songmateriaal. Bij de rest van de songs wordt het tempo danig omlaag geschroefd met uitzondering van Johnnys Guitar Watson’s “Too Tired” dat ooit ook door “Iceman” Albert Collins bijzonder fraai op plaat is gezet. Ook Etta’s versie is van grote klasse en ogenschijnlijk zeer toepasselijk op de laatste periode van haar leven. 
 
“I’m too tired to walk, too tired too run / 
I can hear my baby callin’, too tired, too tired...”
 
Van de blues- en soulballads moeten zeker het slotnummer “Let me down easy”, “Cigarettes & Coffee” en vooral Bobby Bland’s “Dreamer” genoemd worden. Fantastische uitvoeringen die zich zonder moeite kunnen meten met andere uitvoeringen en de originele versies.
Maar absoluut hoogtepunt van de cd is voor mij “Misty Blue”. Een soulballad die het gevoel en de klasse benadert van “I’d rather go blind”. Juist in dit nummer komt alles samen waarom ik Etta James zo op een voetstuk plaats. Over een fraaie bodem van akkoorden neemt zij voor de laatste keer plaats in de spotlights en voor de volle vijf minuten straalt ze, volop. Geen moment enige twijfel dat die spotlights een andere richting zullen kiezen. Daar is de spanning die zij weet op te bouwen gewoon te groot voor. Zo weet zij mij ook op haar laatste cd te overdonderen en ja, zelfs te ontroeren.
Ieder vogeltje zingt zoals hij gebekt is, luidt het aloude spreekwoord. Maar sommige vogels moet je niet willen beschrijven. Hun veren zijn nu eenmaal te mooi en te bont om in woorden te vangen. Daarom wil ik graag het laatste woord geven aan Etta James: het meisje met de blonde pruik, een door het leven getekende vrouw, die sublieme zangeres… en mijn paradijsvogel…
Ed Muitjens
Etta James
The Dreamer