The Felice Brothers: Yonder Is the Clock

 
 

De gebroeders Felice - Ian, James en Simone - groeiden als zonen van een timmerman op in de Hudson River Valley in de staat New York, niet ver van het legendarische Woodstock. Muziek maken zat de broers vanaf hun prille jeugd in het bloed. Met Yonder is the Clock brengen ze (dat wil zeggen de drie broers, aangevuld met Christmas Clapton en Greg Farley) hun derde album met volstrekt eigenzinnige muziek, die doordrenkt is van traditie, maar niettemin met beide benen in de moderne wereld staat.

Je hoeft niet lang te luisteren om je te realiseren dat deze jongens die moderne wereld met het nodige wantrouwen bezien, maar dat leidt bij hen niet tot een vlucht in nostalgie of melodramatisch geweeklaag, maar tot messcherpe observaties die in combinatie met de diep in de Amerikaanse traditie gewortelde muziek zowel kunnen shockeren als ontroeren. Ze steken hun bewondering voor een groep als The Band niet onder stoelen of banken, maar staan zowel muzikaal als tekstueel zozeer hun mannetje dat ze niet hoeven te imiteren, ze vertellen hun eigen verhalen op hun eigen manier.

Ze grijpen je bij de strot en slepen je mee, onverbiddelijk en genadeloos, tot de laatste noot verstilt en je bedwelmd achterblijft, versuft door de niets ontziende schoonheid van pure poëzie vervat in adembenemende muziek. Op dit derde album, waarvan de titel overigens verwijst naar een boek van Mark Twain, lukt hun dat nog beter dan op de voorgangers, doordat het in muzikaal opzicht een stuk coherenter is. Kon de variatie (en de lengte) van hun tweede album nog wel eens ontnuchterend werken, hier zorgt een verraderlijke onderstroom er voor dat er geen ontkomen aan is, dat je, eenmaal ingestapt, kopje onder blijft tot hun verhaal verteld is. Laat dat gerust gebeuren, als aan het eind blijkt dat je nog leeft realiseer je je dat je er rijker uit bent gekomen.

Yonder Is the Clock is als een film van de Coen Brothers, je blijft onthutst achter zonder precies te kunnen vertellen wat je nu zo van je stuk heeft weten te brengen. Muziek als beeldende kunst.

John Smits
The Felice Brothers
Yonder Is the Clock