Frank Sinatra: In The Wee Small Hours (Kasplaatje Martin Overheul)

Martin Overheul
Frank Sinatra
In The Wee Small Hours

Hoewel het uitzicht op het meer van Sainte-Croix vooral uitnodigt om uren achtereen in stille bewondering naar te staren, heb ik dat kijken tijdens de voorbije vakantie vaak gecombineerd met luisteren naar muziek die zich baadt in melancholie. Die combinatie, tijdens eerdere bezoeken aan dezelfde plaats al vaker met succes toegepast, is me ook deze keer uitstekend bevallen. Het album waarop de keuze dit keer viel, zit al meerdere jaren in een cd-map die mijn auto amper verlaat. In The Wee Small Hours van Frank Sinatra verscheen in 1955, een jaar voor mijn geboorte, en klinkt 62 jaar later nog even magisch en indringend als toen Ol’ Blue Eyes de wereld vergastte op deze wondermooie ‘break-up’ LP. Sinatra was in 1951 getrouwd met de bloedmooie Ava Gardner en tijdens de opnames van Wee Small Hours volgde dat huwelijk een desastreuze koers richting blinde muur. De finale, frontale klap zou plaatsvinden in 1957. Sinatra had zijn ziel nog nooit zo onvoorwaardelijk blootgelegd en zou dat na dit album ook nooit meer met deze intensiteit en overgave doen. Dit is briljant georkestreerde hartenpijn (Nelson Riddle voelde de sfeer feilloos aan) waarop naast Sinatra ook pianist Bill Miller schittert van begin tot eind. De plaat kleurde het turquoise van het meer nog wat blauw-groener en zorgde voor de nodige rust in lichaam en geest.

 
 
 
 

Comments

 
Hans Jansen

Ik ken niet heel veel van zijn werk maar dit is toch echt mijn favoriete Sinatra album.