Gene Clark: Here Tonight

 
 

“Veel artiesten schrijven liedjes, maar Gene Clark schreef poëzie”: is een uitspraak van Carla Olson. Wanneer zijn muziek je eenmaal bereikt heeft, dan laat hij niet meer los. Zijn liedjes hebben iets speciaals. Muziek die behept is van onvervuld verlangen? Kwalitatief gezien domineerden zijn liedjes het vroege materiaal van The Byrds. Hij zocht naar erkenning voor zichzelf. Of school er meer achter? Voelde hij zich onbegrepen – daarin is hij niet uniek - of omdat hij nadat hij The Byrds had verlaten gekleineerd werd?  Toen zijn solo activiteiten summier van de grond kwamen werd hij bespot als “The one Byrd that couln’t fly”. Revanche kan een legitieme voorwaarde zijn tot excellence. Achteraf bekeken is White Light dan ook niets anders dan Gene Clark’s finest hour. Dat het aanvankelijk amper succes mocht omarmen zal ongetwijfeld een teleurstelling geweest zijn voor Clark. Zelf heb ik The Byrds nooit meegekregen, zij werden omarmd door de generatie net voor mij. Heb daarna amper tot weinig belangstelling gehad hun muziek beter te leren kennen. Desondanks is de tekst in het hoesje een mooie geschiedkundige aanvulling over het wel en wee van Gene Clark en The Byrds.

White light was mijn allereerste kennismaking met deze singer songwriter, jaren nadat het album verschenen was. Via vrienden wist ik mijn hand te leggen op een Japanse CD van White Light. (Het album was indertijd nauwelijks verkrijgbaar. Een aantal jaren daarna verscheen het opnieuw met daarbij bovendien bonustracks.) Voor mijn exemplaar betaalde ik maar liefst tachtig gulden, maar ik moest en zou dit kleinood hebben. Deze vroeg jaren zeventig periode had en heeft mijn bijzondere aandacht, dus was het als vanzelfsprekend dat dit monumentale object niet kon blijven liggen. De plaat werd mij beschreven als één van de beste – lees: meest weemoedige - ooit. (Terwijl het album in Amerika nagenoeg niets deed, werd het in Nederland (1971) uitgeroepen tot plaat van het jaar.) De lyrische bejubeling deed mij volledig zwichten. Origineel bevat White Light 9 nummers, met de latere extra toevoeging werden dat er 14.

Omnivore Records heeft onlangs zijn kluizen geïnventariseerd, en gaf de demo’s van waaruit White Light rees vrij. Wat Here Tonight, The White Light Demos bijzonder maakt zijn niet in de eerste plaats de liedjes. Die kennen we. Grotendeels dan, want het zet je te denken waarom een aardse song als For No One nooit eerder op een officiële Clark plaat verscheen. De eenvoud van de uitvoering voegt toe aan het karakter van de originele plaat: solo, akoestisch, slechts Clark zijn gitaar en mondharmonica. Tijdens deze sessies werden de basale tracks neergelegd. Een aantal hiervan kwamen later terecht op White Light. De demo’s zijn alleszins stoffig. Ze brengen je naar een periode waarvan je deel had willen uitmaken. Clark was begin 1970 getrouwd met Carlie Lynn McCummings. Hij was moe van de business, maar niet van de muziek. Hij had zijn Gibson aan een vriend gegeven, en nam zich voor enkel nog akoestisch te spelen.  Ze leefden onbezorgd van zijn royalty’s. Verliefd en het leven lachte hem toe. Hij trok veel op met zijn vriend Jesse Ed Davis. (o.m. Producer van White Light). Hoor bovendien hoe de invloed van Bob Dylan zich illustreert in Please Mr. Freud. Kortom, een geweldige aanvulling op het oeuvre van Gene Clark, waaruit andermaal benadrukt wordt wat een getalenteerd liedjesschrijver hij was.

Rein van den Berg
Gene Clark
Here Tonight
The White Light Demos