George Wirth: The Last Good Kiss

 
 

Hiervoor hoef je geen recensent te zijn. Ik kende Wirth niet, hij werd mij getipt! Halverwege de eerste beluistering van The Last Good Kiss bestelde ik terstond zijn vorige cd, The Lights of Brigantine (2007). Zonder ook maar één fragment te hebben beluisterd, want twijfel over mijn aankoop voelde ik geen seconde. George Wirth’s muziek openbaart zich vrijwel direct als zijnde “a true original.” Eenvoud is hier het sleutelwoord. In de binnenzijde van de hoes wordt de basis van zijn muziek prijsgegeven: George Wirth: Guitars, vocals, harmonica, keys. Voor het overige ontvangt George hulp van bevriende collega’s. Op een aantal nummers tref je dan ook aan: Abbie Gardner (lap steel & dobro), Jim McCarthy (dobro), Amanda Shires (fiddle) en Janey Todd (zang), maar voor het overige is het een solo aangelegenheid. George Wirth heeft geen krachtige stem, maar de zeggingskracht is er niet minder om. Juist het feit dat zijn zang enigszins gehavend is voegt juist toe aan de waarde van zijn woorden. Betekenisvolle teksten die overtuigen. “Lying in your arms again” bevat verlangens die rechtstreeks uit zijn hart komen. The Last Good Kiss is geen kort album, ‘t klokt ongeveer 80 minuten verdeeld over 14 nummers. Zijn noeste stem en het aangename getokkel weten echter van de gehele speellengte een boeiende zit te maken. Zijn uitgekristalliseerde poëtische teksten zijn doordrenkt van verlangen en romantiek. “I will never walk on water, and never lose these blues.” George bezingt ons bestaan op zijn puurst. Hij gebruikt geen gespierde taal, bedient zich niet van goedkoop sentiment. Hij geeft slechts vorm aan zijn woorden en muziek, en zijn emotie is eerlijk. Wirth is een mens zoals jij en ik. De meeste van deze liedjes spelen zich af aan de kust van New Jersey, en dan specifiek in Wirth’s leefgemeenschap: Asbury Park. Mijn eindejaarslijstje wordt met de dag overzichtelijker! Een uitzonderlijk mooie CD.

Rein van den Berg
George Wirth
The Last Good Kiss