Giant Sand: Tucson

 
 

Pas gisteren bereikte mij het geweldige nieuws dat Howe Gelb en Giant Sand gaan optreden te Paradiso op de avond van 13 augustus. Hijzelf had recentelijk al een aantal optredens in ons land verzorgd, maar juist dit ene concert behelst een groter spektakel. Een royaal uitgedoste band met een integrale opvoering van Tucson. Ik had Howe Gelb eerder dit jaar al laten schieten voor Tom Russell (geen spijt van, want Russell was gigantisch!) en - voor de verandering - lijkt mijn geduld te worden beloond. Mijn respect voor deze Amerikaan is enorm. Mijn waardering beperkt zichniet tot individuele albums, maar is een bewondering voor zijn eigenzinnige stijl en de wijze waarop hij zijn zaken aanpakt. Hij duwt niet uitsluitend zichzelf in de schijnwerpers, maar gunt evenveel ruimte voor de individuen in zijn nabijheid. Soms heeft zijn aanpak veel weg van los zand. Gelb neemt de dingen zoals ze komen, en ontvouwt daarop zijn initiatieven. Hij geeft invulling aan een situatie die ontstaat, en ontwikkeld daarop zijn plan. Het aantal ideeën waarbij Howe Gelb betrokken is geweest, en vaak sturing aan geeft zijn nagenoeg ontelbaar geworden, en de man timmert nog steeds onvermoeibaar door. Behalve dat de dood van Rainer Ptacek (stierf in 1996 aan de gevolgen van een hersentumor) hem heeft aangegrepen, heeft het Gelb ongetwijfeld extra doen beseffen dat het leven slechts een eenmalig aanbod is. (Gelb lanceerde het tribuutalbum The Innner Flame met bijdragen van Jimmy Page, Emmylou Harris en P.J. Harvery)

Gelb’s creatieve loopbaan doorspekt met een veelvoud aan zij-projecten is voorlopig niets anders dan indrukwekkend te noemen. Zijn creatieve muzikale vondsten van de laatste jaren ken ik beter dan zijn vroegste. Moet tot mijn schaamte bekennen dat ik deze artiest pas een aantal jaren geleden “ontdekt” heb. Ben nog steeds doende een weg terug te graven naar de eerste albums. (Waarvan de meeste in 2011 hernieuwd zijn uitgebracht.) Het eveneens vorig jaar officieel verschenen album Alegrias (Gelb & Band of Gypsies) vond ik subliem, maar lag tot mijn stomme verbazing binnen onafzienbare tijd in de kortingssectie. Het nieuwste album; Tucson, verscheen een maand of wat geleden, en is waarschijnlijk de plaat die ik - tussen de bedrijven door – momenteel het meest beluister. De band heeft zich voor de gelegenheid omgedoopt tot Giant Giant Sand, en biedt een breed scala van wat ze zoal in huis hebben. Van het zoete jazzy Ready or Not tot het calypso-achtige Out of the Blue. De structuur word je verondersteld te halen uit het verhaal van deze country rock opera. Ach, beschouw het slechts als een omlijsting waarbinnen Gelb en de zijnen vrijelijk mogen musiceren. Overzicht in een notendop: Een man gaat er vandoor. Hij verlaat zijn woonplaats; Tucson. Laat zijn vriendin achter, zijn bezittingen, en onderneemt een reis door een troosteloos landschap. Verdorde rivieren en cactussen vallen hem ten deel. Hij belandt in een cel aan de Mexicaanse grens, hervindt liefde in een treinstation, en vreest het einde van de wereld. (Not the End of the World) Een fantastisch sfeervol geheel waar de makers trots op mogen zijn. Met bovendien Carice van Houten die een op We don’t Play Tonight een minuscuul deel van de zang voor haar rekening neemt. Er valt veel te genieten op deze plaat, en ik hoop deze ervaring binnenkort als levendige herinnering te mogen toevoegen.

Rein van den Berg
Giant Sand
Tucson
(A Country Rock Opera)