Girlyman: Supernova

 
 

Sommige cds komen – zonder een noot beluisterd te hebben - weinig attractief op mij over. Zo ook deze plaat van de voor mij onbekende band Girlyman. Ik had deze op zijn uiterlijk niet geassocieerd met het genre waar mijn primaire interesse naar uitgaat. Toch wordt je vanaf de eerste track beloond voor het aan de kant zetten van je schroom. Ik lees dat de band, en dan vooral de zangeres, de afgelopen tijd geleden door een gigantisch dal is gegaan. Een ware nachtmerrie. Bij Doris Muramatsu werd eind 2010 leukemie geconstateerd. De toekomst was extreem onzeker. Na een intensieve chemotherapie en bloedtransfusies wist ze er weer bovenop te krabbelen, en ook de band werd van nieuwe energie voorzien. Het verklaart overigens meteen de titel, want een Supernova is niets anders dan een stervende ster.

Over welk genre hebben we het eigenlijk? Moeilijk hier een eenduidig antwoord aan te verbinden. De basisbezetting (Muramatsu, Greenstein & Borofsky) hebben een jarenlange achtergrond als harmoniezangers – en dat hoor je terug. De beste afbakening welke ik durf te geven is dat hun muziek thuishoort binnen het kader: folk/pop. Er valt veel samenzang te genieten op dit album, en sinds de voormalige drummer van Po’ Girl (JJ Jones) is toegevoegd aan de huidige bezetting ontstond een nieuwe eenheid. Het werk van Girlyman is in de eerste plaats opgewekt, gevarieerd, is voorzien van spat zuivere zang. Geeft daarnaast regelmatig referenties naar het oeuvre van The Beatles (Luister maar eens naar No Matter What I Do). Verrassend is dat ondanks deze zoete criteria ik Supernova zelfs opmerkelijk leuk vind. Muzikaliteit barst van deze ongedwongen plaat. Dertien nummers in totaal, waarbij geen moment de plaat ergens inzakt.
Leuke bijkomstigheid is dat deze geweldige Amerikaanse band voor optredens naar Nederland komt. Zet alvast een van onderstaande data je agenda, want dit belooft een fijn avondje uit te worden. Gewoonweg op basis van de muziek wordt dit puur genieten.
Rein van den Berg
Girlyman
Supernova