Grace Askew: Until They Lay Me Down To Rest

 
 

Hoewel we elke dag opnieuw ons best doen om de relevante actualiteit zo goed mogelijk op te volgen, gebeurt het toch nog dat er platen door de mazen van het net glippen. Wat op zich niet eens zo vreemd is want er komen talloos veel uitstekende albums uit die onze algehele aandacht opeisen. En in dat gedrang om belangstelling zie je wel eens een plaatje over het hoofd, al of niet gerechtvaardigd. In het geval van de Amerikaanse singer-songwriter Grace Askew uit Memphis, Tennesse, is het evenwel de hoogste tijd voor enige genoegdoening. Haar debuut-cd Until They Lay Me Down To Rest uit de zomer van het voorbije jaar is namelijk van een buitengewone pracht. In Askews muziek herken je de beste elementen uit country, folk en folkblues, muziek die zich ergens ophoudt bezuiden Mary Gauthier, Rory Block, Dayna Kurtz en Lucinda Williams en staat tot ruim over de enkels in de (delta)blues. Haar grote appreciatie voor iemand als Tom Waits, een appreciatie die op dit album gelukkig zeer bescheiden in de schaduw blijft staan, is daar wellicht niet vreemd aan. ‘Just one more question / Then I’ll let you go / Didi I treat you right / Or was I cold? / Well I tried my best / But I’m a woman / With a lot of unrest / And there’s more a-comin’, zingt Askew met een zinnelijke stem in het openingsnummer Tossin ‘n’ Turnin en daarmee legt ze meteen de thematiek van dit album bloot: het menselijk tekort. Askew doet dat in slepende bluesy songs, die uiterst zorgvuldig zijn opgebouwd. Ze zingt, met een zwoele stem die herinneringen oproept aan Bobbie Gentry, over het onvermogen om relaties in stand te houden (When I Get Buried, This New One en het hartverscheurende Song For Tom) en de daaraan gekoppelde onmacht om de strijd tegen de fles te winnen (Beautiful Mess en Toasting For Two, twee van de hoogtepunten van het album, en het aan Mary Gauthier refererende titelnummer). Mijn enige ‘bezwaar’ tegen dit indrukwekkende debuut is dat er slechts negen songs op de plaat staan. Maar die negen songs zijn dan weer wel van een uitzonderlijk hoog niveau. En dat is veel meer dan een pleister op de wonde. Grace Askew is de naam, Until They Lay Me Down To Rest is het album, grandioos is het oordeel.

Martin Overheul
Grace Askew
Until They Lay Me Down To Rest