Grace Pettis: Two Birds

 
 

Sommige artiesten weten enorm te fascineren. Die raken je diep. Zij bezitten de gedrevenheid om verder te gaan daar waar anderen afhaken. Of zijn ze domweg behept met talent? Bij het nummer Moving On laat Grace geen twijfel bestaan waarom ze in de muziek zit. Deze jonge vrouw barst van de energie om haar wereld te verkennen en deze verder uit te diepen. Zij moet haar ding doen, alternatieven bestaan niet, ze vaart op haar interne kompas. De metaforen in dit openingsnummer spreken voor zich; I’m riding this train. Get on, get on, or get off. ‘Cause I’m on my way. A whistle blows in the dawn.

 
Grace weet de vurigheid van haar verlangen met je te delen. Ze is op ontdekkingsreis en wordt enkel en alleen gedreven door haar liefde voor de muziek. Ze heeft in haar vader een eerste klas voorbeeld uiteraard. Pierce Pettis behoort eveneens tot de categorie musici die bij voortduring de juiste snaar weet te raken. Bij mij althans. Ik kan me zo voorstellen dat pa op de achtergrond een adviserende taak heeft vertolkt, of zou het al voldoende zijn dat zijn achterliggende liedjes genoeg inspirerend blijken te zijn. Ik herken in een aantal nummers de toegepaste stijl, echter zonder dat ze daarbij in herhaling valt. Dat ze goed geluisterd heeft is duidelijk.
 
Een aantal jaren geleden schreef ik over het gelijknamige debuutalbum van Grace Pettis, een meer dan uitstekende plaat. Two Birds doet niet onder voor dat album. De toonzetting is veel meer zelfstandig, meer volwassen. Niet verwonderlijk zou je mogelijk kunnen zeggen. Ik had een open verwachtingspatroon ten aanzien van deze opvolger, word echter volledig weggeblazen door de magie van deze plaat. 12 nummers maar liefst. En het ene nummer lijkt nog mooier dan het volgende. Op haar site wordt een recensent van Maverick Magazine aangehaald (Arthur Wood); Al zou je maar één plaat kopen dit jaar, dan is dit degene die je moet hebben. En verdomd, hij zou wel eens gelijk kunnen hebben.
 
Een nummer als Halley’s Comet is niets anders dan magisch. Ze heeft het opgedragen aan haar ouders. Het nummer bevat mooie zinnen als: History is written by the side that wins the war. So the stories don’t agree now. Now, nowbody’s sure. Maar ook meer beeldend, bijna poëtisch in de vorm van: And God is a connoisseur of moments, a collector of dreams. He saves the very best of us and all that we can be. Grace Pettis wordt amper genoemd op allmusic.com, en zal ongetwijfeld nog niet via de gebruikelijke distributie kanalen in Europa belanden. Voor het samenstellen van deze plaat week ze uit naar Wimberley Texas. Ze belandde in de capabele handen van Billy Crockett. Hij wist het creatieve proces zeer bevredigend te stroomlijnen. In het duet Love You Staked Your Claim hoor je Robby Hecht, een eveneens opkomende naam in Singer Songwriterland. Naast al de overige uitstekende musici hoor je het echtpaar Devon Sproule & Paul Curreri. Ook Pierce Pettis’ vaste begeleidster Dirje Smith (cello) wil ik niet onbenoemd laten, net als Colin Brooks op Resonator gitaar.
 
Two Birds is een mega mooi plaatje van een getalenteerd zangeres en liedjesschrijfster. Twee vliegen in één klap zeggen we hier. Welke twee is mij onduidelijk, echter dat de carrière van Garce succesvol van de grond komt is met dit tweede album een feit. Daar kun je gif op innemen!
Rein van den Berg
Grace Pettis
Two Birds