Grant Campbell: Fixing The Shadows

 
 

De verwachtingen voor het vierde album van Grant Campbell, Fixing The Shadows waren, zeker in deze tuin, hoog gespannen. Zijn voorgaande twee albums bereikten namelijk de top 2 in de samengestelde jaarlijsten van 2008 en 2009. De beide albums, Beyond Below en Expecting Great Things, stonden bol van Schotse folk met hier en daar invloeden van Amerikaanse folk en country. Tevens waren beide albums heerlijk ingetogen en deden een mooie carriere vermoeden. In contacten met Grant gaf deze al aan te willen breken met de stijl zoals op beide voorgangers te horen was. Hij vindt dat hij zichzelf anders gaat herhalen en wil graag nieuwe paden bewandelen om dat te vermijden.

Onmiskenbaar drukt hij, los van stijl, zijn stempel op het geheel door zijn zware bas. Die klinkt dus ook op Fixing the Shadows weer vertrouwd en heerlijk goed. Compositorisch is er, eenmaal doorluisterend, eigenlijk ook niet bar veel veranderd. Wat wel veranderd is, is dat er meer country/americana-invloeden te bespeuren zijn en dat de plaat veel meer een bandgeluid ademt dan diens voorgangers, die toch vooral Grant’s stem en zijn gitaar in ingetogen sfeer op de voorgrond zetten.

Begeleid door Iain Hutchinson, gitaar, piano, wurlitzer, harmonium, orgel en percussie, Alyn Cosker, drums, Ross Saunders, bas, Tim Davidson, pedal steel, Bethany Young, backing vocals en Euan Stevens, piano, werkt Campbell op Fixing The Shadows door twaalf nummers die door de bezetting een voller geheel geven, wat voor ondergetekende wel even wennen was. Ik zag in een recensie en op fora al dat men repte over het gebruik van een drumcomputer. Dit is geenszins het geval, al snap ik waarom men dat denkt: luister maar eens naar de intro-drums van opener Halfway To Nowhere. Na een aantal draaibeurten was ik wel gewend aan het vollere bandgeluid waar Grant op Fixing the Shadows voor heeft gekozen. Toch bleef het ergens wel knagen. Dit komt, ondanks dat de plaat zich uiteindelijk lekker laat wegluisteren, omdat het niveau van de composities een stuk lager is dan op Beyond Below en mijn Campbell-favoriet Expecting Great Things.

Halfway To Nowhere laat zich na gewenning best goed beluisteren en ook Undone en Annie helpen je daarna best goed op weg. Toch klinken de nummers ietwat geforceerd en is het pas later op het album, bij nummers als Tightrope, Tragic Stories en het afsluitende Sweet Remembrance dat ik weer iets proef van het enthousiaste dat ik had bij Expecting Great Things.

Het valt Grant Campbell te prijzen dat hij nieuwe wegen wil bewandelen, omdat hij bang is in herhaling te vallen met datgene waar hij tot nu toe mee gekomen is. Een totale keuze en overgave is het niet en het geeft een duaal geheel en laat de luisteraar vertwijfeld achter. Mijns inziens zijn de nummers die in kleinere setting gebracht worden, zoals het afsluitende Sweet Remembrance, het beste. De rest, zo ongeveer de helft, laat zich helaas niet meten met zijn beste werk.

Op zijn merites beoordeeld een fijne plaat en voor mensen die zich willen verdiepen in Campbells’s werk een mooie instapplaat. Voor de “gevorderderden” is het moeilijk om geen vergelijking met de vorige twee albums te maken. Ik hoop bij Grant’s volgende stap een duidelijke keuze terug te horen en wat mij betreft mag hij terug naar naar de kleiner gebrachte folkliedjes die mij zo tot hem aantrokken.

Arjan Post
Grant Campbell
Fixing The Shadows
Releasedatum: 
15-4-2013