Grant-Lee Phillips: Little Moon

 
 

Toen Grant Lee Buffalo er in 1998 het bijltje bij neerlegde na vier weergaloze albums – vooral hun debuutplaat ‘Fuzzy’ schalt hier nog met enige regelmaat uit de boxen – was het even afwachten wat de volgende stap van frontman Grant Lee Phillips zou zijn. De man heeft naast een onmiskenbaar groot talent als songschrijver naar verluidt ook een wat grillig karakter zodat de vrees ontstond dat we na ‘Jubilee’, de grootse zwanenzang van Grant Lee Buffalo, misschien wel eens niets meer zouden horen van Phillips.

 
Maar na een betrekkelijk korte rustperiode van twee jaar stapte Phillips de studio van Jon Brion binnen met negen nieuwe songs onder de arm die hij, zonder hulp van andere muzikanten, op amper drie dagen opnam met als resultaat het uiterst fraaie ‘Ladies’ Love Oracle. En een solocarrière was geboren. We zijn negen jaar en vier behoorlijk sterke platen verder als soloalbum zes verschijnt: ‘Little Moon’, een klein briljantje waarop multi-instrumentalist én begenadigd zanger Phillips zich omringt met bekwaam volk als producer/(bas)gitarist Paul Bryan (Kathleen Edwards, Bettye LaVette, Norah Jones), toetsenman Jamie Edwards (The Tragically Hip, Nina Gordon) en drummer Jay Bellerose (T-Bone Burnett, Cassandra Wilson, Madeleine Peyroux) die ervoor zorgen dat de twaalf songs op deze cd extra fonkelen. Of het nu gaat om uptempo nummers als ‘Good Morning Happiness’ (met een intro dat heel even doet denken aan ‘Dead End Street’ van The Kinks), ‘It Ain’t The Same Old Cold War, Harry’ (dixielandblazers!) en ‘The Sun Shines On Jupiter’ of om zogenaamde slow songs als titelsong ‘Little Moon’ (een nummer waarin Phillips nagenoeg croont), ‘Nightbirds’, het uiterst fraaie ‘One Morning’, ‘Buried Treasures’ (luister eens naar die stem) of het intieme ‘Older Now’: Grant Lee Phillips en zijn begeleiders slaan elke keer opnieuw de gepaste toon aan, met veel gevoel voor de juiste nuances. Waarmee ze garant staan voor een zalig plaatje!
Martin Overheul
Grant-Lee Phillips
Little Moon