The Grateful Dead: The Best Of The Grateful Dead Live

 
 

De Amerikaanse groep The Grateful Dead is altijd ruimhartig geweest voor concertbezoekers die van hun live optredens opnames wilden maken. Mede daardoor is het aantal bootlegs van hun concerten gigantisch. Gelijktijdig zeulden geluidstechnici van de groep een Ampex-16-sporenrecorder mee naar de concerten waarmee alles werd vastgelegd voor het eigen archief. Op de jongste heruitgave van de groep heeft producer David Lemieux een selectie van negentien liedjes uit dat omvangrijke live archief verdeeld over twee schijfjes. De compilatie begint met het lied St. Stephen van de legendarische Live/Dead plaat die opgenomen werd in de lente van 1969.  De twee volgende liedjes, het up-tempo lied Bertha en het sociaal bewogen lied Wharf Rat, werden opgenomen voor het dubbelalbum Skull & Roses dat twee jaar later uitkwam. De volgende vijf liedjes, Sugar Magnolia, Jack Straw, Truckin', Morning Dew en Brown-Eyed Women, zijn afkomstig van Europe '72. De oorspronkelijke driedubbel-lp bevat opnames van een twee maanden omvattende tour van de Grateful Dead leden plus technici, familieleden en vrienden langs vijftien Europese steden. Een trip die volgens drummer Bill Kreutzmann door de hoge logistieke en persoonlijke kosten financieel nauwelijks iets opbracht (bron: Bills autobiografische boek Deal). De eerste schijf wordt afgerond met het in 1975 in thuishaven San Francisco opgenomen lied The Music Never Stopped en een bevlogen uitvoering van Estimated Prophet, een van de vele Dead klassiekers die in 1977 opgenomen werd in de Cornelluniversiteit. De tweede schijf is samengesteld met opnames uit de jaren tachtig en negentig. Het komische lied Friend Of The Devil opent een reeks van vijf liedjes, Feel Like A Stranger, Fire On The Mountain, Bird Song en Ripple, die werden opgenomen in 1980. Tien jaar laten worden de leden van The Grateful Dead in New York bijgestaan door saxofonist Branford Marsalis in een bruisende uitvoering van het lied Eyes Of The World. Met opnames van de liedjes Touch Of Grey, Blow Away en So Many Roads wordt deze compilatie afgesloten. Een dergelijke verzameling samenstellen blijft natuurlijk altijd een hachelijke onderneming. Al was het alleen al door het gigantische aanbod waarover de samensteller kan beschikken. Persoonlijk vind ik de aanduiding The Best Of alleen daarom al misplaatst. Bovendien heeft elke van nature eigenzinnige Deadhead zo zijn eigen favoriete collectie Grateful Dead liedjes die volgens hem een plaats verdienen op een lijst met beste liedjes. Wat overigens onverlet laat dat ook deze cd een welverdiende plek krijgt in mijn nog immer in omvang groeiende Grateful Dead verzameling.

Review
Koos Gijsman
The Grateful Dead
The Best Of The Grateful Dead Live
Label: 
Rhino/Warner Brothers