Grayson Capps: The Lost Cause Minstrels

 
 

Van Grayson Capps heb ik een aantal concerten mogen bijwonen. De meest memorabele vond ik een optreden in de kleine zaal te Paradiso. Hier bevonden zich een drietal jonge mannen die vanuit het publiek een katalyserend effect leken te hebben op Capps. De spontane wisselwerking tussen hun enthousiasme en de vleesgeworden wildeman was dusdanig dan ook het overige publiek meeging in deze ontspannen sfeer waarbij muziek en plezier centraal stonden. Het gemak waarmee artiest en zijn pas verworven knapenkoor samenvloeiden was een lust voor het oor. Capps is behalve entertainer een rasverteller. Zijn verhalen over zijn familie, en ander vage types uit zijn omgeving zijn meesterlijk. De titel van zijn nieuwste, The Lost Cause Minstrelskan daardoor - wat mij betreft - niet meer treffend. Bij een Capps song als Coconut Moonshine verraadt de titel welke strekking we kunnen verwachten. Hopeloze gevallen en op kokosnoten gedestilleerde drank zijn al sinds jaren voldoende garantie voor een uitzinnig feestje, toch? Of de door Capps gepakte thema’s onderdeel uitmaken van een levensmotto of een repeterende fenomeen zijn als gevolg van zijn succes is me nog niet geheel duidelijk, evengoed levert The Lost Cause Minstrels weer een aantal mooie illustratieve momenten op uit Capps’ wereld. De spanningsboog staat wat mij betreft niet op een dusdanige scherpte dat deze plaat zich kan meten met zijn vroegste werk, maar dat is wellicht ook omdat het verrassingseffect inmiddels is weggeëbd. Wil dit dan zeggen dat dit een matige Grayson Capps plaat is? Afhankelijk van je stemming zou ik zeggen. Capps viert het leven en deze nieuwe plaat is primair bedoeld om even los te gaan. Vrolijkheid is troef. Het stevig geoliede Ol’Slac is behoorlijk opgesmukt met een ferme New Orleans smaak, en No Definitions is een uitstekende rechttoe rechtaan rocksong met rauw gitaarwerk. Annie’s Lover had men mogen overslaan, van het soort dat niet aan mijn besteedt is. Het afsluitende nummer van deze plaat – Rock ’n Roll – gedijt in al zijn eenvoud. Jammer dat het gemakzuchtig “fadend” eindigt, waardoor de plaat ietwat voorbarig aan zijn eind lijkt te komen. 

Rein van den Berg
Grayson Capps
The Lost Cause Minstrels