The Great Dying : Bloody Noses & Roses

 
 

Hakken en zagen! The Great Dying gaat er met het gestrekte been in. Het duurde geruime tijd voordat iets substantieels van de grond kwam. Het album gaat dan ook over gemaakte fouten, en wie zal het zeggen, komt een greintje teleurstelling om de hoek kijken. Onwillekeurig moet ik hierbij aan mijn oudste zoon denken. Die heeft ook meerder malen zijn hoofd gestoten voordat hij inzicht verkreeg. Hard werken, veel geld verdienen, en dit met dezelfde vaart uitgeven aan verstrooiing. Een slopend bestaan gevangen binnen een vicieuze cirkel. Will Reed Griffith is de frontman van het wisselend collectief The Great Dying. Hij maakt al muziek sinds zijn jeugd, zowel solo als in samenwerking, maar weinig kwam van de grond. Sindsdien schreef hij een vracht aan nummers die een weergave zijn van zijn interesses en hoe hij in het leven staat. Gelukkig kwam Griffith in aanraking met Matt Patton (bekend van Drive-By Truckers) en samen met mede-eigenaar van studio Dial Black Sound Bronson Tew ontstond het plan opnames te maken. Het trio maakte een keuze uit nummers die Griffith op de plank had liggen en smeedde daar een coherent geheel van.

 

Een van de mooiste songs vind ik het bedachtzame Magnolia. Het bevat lieflijke bloemrijke zinnen als The first Time I let you go, was the day I lost my mind. Constateren dat je je eigengereidheid terzijde moet zetten wil je iemand in je leven houden. Americana meets Punk. The Great Dying is pure en ongepolijst gelaten muziek, maar de kwetsbaarheid van deze ruwe bolster krijgt eveneens ruimte. Zo zullen artiesten als Michael Dean Damron of Adam Faucett in hun jonge jaren geklonken hebben. Geconditioneerde gedrevenheid, maar de dreiging te ontsporen blijft bij voortduring aanwezig.

Review
Rein van den Berg
The Great Dying
Bloody Noses & Roses
Label: 
Dial Black Records
Releasedatum: 
15-3-2019