Greg Brown: Hymns to What Is Left

 
 

In mijn ogen is Greg Brown een gigant. De man heeft zo ondertussen een mega oeuvre afgeleverd. A body of work noemen ze dat in Amerika, geloof ik. Hij zal zo ongeveer tegen de 25 albums aantikken, en dan hebben we het nog niet eens over de kwaliteit. En die is niet misselijk! Het merendeel verscheen via Red House Records; het label welke hij mede in het leven riep. Greg ademt country folk uit al zijn poriën! Samen met vaste kompaan, Bo Ramsey, doet hij hernieuwd van zich horen op Hymns To What Is Left. Dit album verscheen

Nagenoeg tegelijk met het langverwachte album van zijn huidige eega Iris DeMent. Terwijl ik Greg niet kan ontwaren op “the credits” van Sing the Delta – Bo Ramsey wel – treffen we Iris DeMent wel aan in op Greg’s nieuwe plaat, weliswaar slechts op 1 nummer waar ze achtergrond vocaal verzorgd. Greg heeft zijn album opgedragen aan Mae DeMent die overleed in 2011 (ik neem aan de moeder van Iris.)

Hymns To What Is Left valt – wat mij betreft - grotendeels te beschouwen als een home made brouwsel, ondanks dat het opgenomen is in de Earth Tone Studio te Iowa. Het is een aards klinkende plaat, met als vanouds een traditioneel geluid. Zijn stem gruizig als nooit tevoren. Behalve Bo en Iris spelen als “familie” mee Pieta Brown en Dave Moore. Jammer dat deze accordeonist sinds zijn drie albums uit de jaren 90 nooit meer iets onder zijn eigen naam heeft uitgebracht!. Vaste kern van dit album bestaat naast Brown en Ramsey uit Bob Black (banjo) en Al Murphy (fiddle en mandoline) De bezetting is weliswaar klein, maar staat voor gedegen vakwerk. Greg’s vorige plaat; Freak Flag, viel ietsjes tegen. Bevatte wat politiek getint materiaal, gedreven door irritatie veroorzaakt door bankiers, politici en andere boeven. De neerwaartse economie en de daaruit voorkomende onzekerheid blijven een dankbare inspiratiebron voor veel artiesten, maar Greg blijft ditmaal dichter bij huis. Hij beschrijft als geen ander de esthetiek van het dagelijks leven. Het verschil met zijn voorganger is meetbaar, hoorbaar beter. Greg Brown heeft duidelijk zijn ambachtelijke kunstje niet verleerd, want hij laat als vanouds zijn hart spreken, zoals we dat van hem mogen verwachten. Hij overtuigt als nimmer tevoren. En weet mij hernieuwd te boeien met maar liefst 14 nummers in een rij.Hanging Man staat, om voor mij onbekende reden, niet op de achterzijde genoemd, maar staat wel degelijk op de cd. Variatie is voldoende aanwezig. Ludiek werk in de vorm van Fatboy Blues, tot melodrama in Hymns To What Is Left en beschouwend/filosofisch in On The Levee. Kortom Greg Brown onderschrijft andermaal zijn status binnen dit genre, zijn genre, als niets anders dan meesterlijk.

Rein van den Berg
Greg Brown
Hymns to What Is Left