Gregg Allman: Low Country Blues

 
 

De gedachte om een Allman Brothers plaat in de herinnering te plaatsen binnen de REPLAY sectie daarmee speelde ik al een tijdje, maar het kwam er gewoon niet van. Als kind was ik altijd gefascineerd door deze typisch Zuidelijke Amerikaanse rockband. Duane’s slide, Dicky Betts op lead, Berry Oakley’s bas en tenslotte Gregg Allman op orgel en piano. Ook het dramatische noodlot welke voor hen in petto lag droeg bij aan mijn zwak voor deze lui. Ongetwijfeld was hun door drank en drugs gedomineerde levensstijl hier debet aan, maar toch gaven ze uiting aan mijn gevoel van vrijheid en onbaatzuchtigheid. De binnenhoes van Brothers and Sisters sierde de voltallige clan, inclusief vrouwen en kinderen, een hechte familie. Duane speelde al niet meer mee op deze plaat, terwijl ook Oakley eind 1972 verongelukte. Voor mij zijn de eerste jaren van the Allman Brothers het meest interessant, heb ze na Brothers & Sisters eerlijk gezegd niet meer gevolgd. Ik leefde zelfs in de veronderstelling dat Gregg Allman zijn bovenkamer dusdanig had verziekt dat hij geen essentieel bestanddeel meer was van de huidige Allman Brothers bezetting. Hoe dan ook, de inmiddels 63 jarige Gregg Allman brengt deze maand na jaren weer eens een soloplaat uit; Low Country Blues. Hij verzorgt als vanouds de vocalen, en wordt voor het overige terzijde gestaan door T Bone Burnett, Mac Rebennack, Jay Bellerose, Dennis Crouch en Doyle Bramhall II. Samen met Warren Hayes componeerde hij slechts 1 nummer voor deze plaat, terwijl de resterende nummers bestaan uit klassiekers en traditionals. Het volledige songmateriaal is doordrenkt van Zuidelijke blues, zoals het meesterlijke Devil got my Woman van Skip James. Het tempo ligt laag, en loopt daarmee synchroon aan het zwaarmoedige karakter van de songs. De eerste keer dat ik deze plaat beluisterde was, nadat ik vanwege wrevel met mijn oudste zoon, behoorlijk was aangedaan. Soms wordt je vaderhart onder druk gezet. Je kunt niet (al) hun persoonlijke problemen wegwassen of de pijn daaromtrent absorberen. Deze plaat van Gregg Allman bracht ontspanning voor mij, maar zoals gezegd, ik heb nu eenmaal een zwak voor blues van deze orde. Soms loop je net op het juiste moment tegen de juiste muziek aan. Wellicht zoek je het onwillekeurig op. Het origineel van B.B. King bekende Please Accept My love werkt zalvend, evenals het tergende trage, maar voorzien van de o zo onvermijdelijke Tears, tears, tears.

Rein van den Berg
Gregg Allman
Low Country Blues