Gregg Allman: Southern Blood

 
 

Als je de symboliek die aan dit album kleeft niet zou kennen dan ben je altijd nog gewoon in het bezit van een heerlijk album gevuld met covers die er toe doen en, nog belangrijker, zeer fraai worden uitgevoerd. Want dat is wat Gregg Album met zijn band op Southern Blood laat horen: bezieling. Van de eerste tot en met de laatste noot. En die laatste noot is letterlijk te nemen. Want het is de laatste noot die Gregg Allman ooit nog aan het vinyl zal toevertrouwen, want hij stierf dit jaar op 27 mei aan leverkanker. In de leeftijd van 69 jaar. Zijn jarenlange drank- en drugsverslaving kreeg hem, ondanks dat hij in 2010 een levertransplantatie had ondergaan, er uiteindelijk toch onder.

Zijn gedachten en zijn angsten die hem tot aan zijn dood hebben begeleid zijn hier duidelijk aanwezig. Er zijn de laatste jaren nogal wat albums gepasseerd, allen overigens zeer indrukwekkend, waarbij de naderde dood van een muzikant centraal heeft gestaan. David Bowie's Blackstar, Leonard Cohen's You want it darker en Warren Zevons The Wind. Maar daar waar deze muzikanten het pad naar hun dood (grotendeels) zelf hebben beschreven heeft Gregg Allman grotendeels de woorden en liederen van anderen gekozen. Zo heeft hij zelfs nooit met producer Don Was over diens naderende afscheid gesproken, hoewel iedereen daar uiteraard van op de hoogte was.

De nummers en de teksten spraken in die context voor zich. Het zijn nummers die in zijn leven voor hem belangrijk zijn geweest. Het zijn liedjes die zijn zuidelijk bloed, dat nu eenmaal door zijn aderen heeft gestroomd, sneller hebben doen kloppen. Hij opent met het zelf geschreven My only true friend. De tekstpassage "You and I both know this river will surely flow to an end. Keep me in your heart keep your soul on the mend. I hope you're haunted by the music of my soul when I'm gone" laat niets aan duidelijkheid te wensen over. Hier zingt een muzikant die zich richt tot zijn naasten en misschien wel tot zijn fans. Een muzikant die met liefde voor hen zingt en waarbij de liefde voor de muziek altijd centraal heeft gestaan. Het typeert juist deze muzikant, die, volgens zijn zoon, ongelooflijk veel genoegen heeft gehaald uit het feit dat generaties zijn muziek (en die van de Allman Brothers Band) hebben ervaren als een soundtrack die bij hun leven hoort.

Maar zoals gezegd kent het album verder alleen covers waarbij de teksten vaak niet minder persoonlijk zijn. Tim Buckley's Once I was en Little Feats Willin zijn wellicht riskante ondernemingen vanwege de statuur van deze songs, maar Greg Allman is glansrijk geslaagd met zijn interpretaties. Niet in de laatste plaats omdat hij ondersteuning heeft gekregen van een aantal topmuzikanten, waaronder Buddy Miller, Greg Leisz en Jackson Browne. Het contrast tussen de stem van de terminale Gregg Allman en onder meer dat schitterende lapsteel-spel van Leisz, dat wegens haar hemelse schoonheid toch al nooit heeft weten te aarden, zorgt regelmatig voor onderhuidse ontroering. Going going gone van Bob Dylan is eveneens prachtig en hij eert zijn blues-roots met fraaie interpretaties van I love the life I Iive (Willie Dixon) en Love like Kerosine. Ook de soulslijper Out of left field, geschreven door het legendarische duo Spooner Oldham en Dan Penn, mag niet onvermeld blijven. Het is een schitterende versie. Maar het meest beladen is toch het nummer dat het album afsluit, namelijk Song for Adam van Jackson Browne, dat hij samen met laatstgenoemde zingt. Het is een nummer dat hem altijd in sterke mate deed denken aan zijn overleden broer, Duane. In de liner notes schrijft producer Don Was hier een bijzonder verhaal over. Gregg Allman zingt namelijk niet in zijn geheel het laatste couplet. De laatste twee tekstregels ontbreken. Het gaat hier om de navolgende tekst:
 

Though Adam was a friend of mine,
I did not know him long
And when I stood myself beside him,
I never though I was as strong
Still it seems he stopped his singing
In the middle of his song

 

Op het einde van die laatste tekstregel hoor je hem breken. Ze hebben die avond besloten om de twee daaropvolgende tekstregels op een later moment in te zingen. Het is er niet meer van gekomen. Don Was heeft uiteindelijk besloten om die twee laatste tekstregels niet meer in te vullen. Of je wilt of niet, het horen van de emotie in zijn stem in combinatie met het verhaal van Don Was laten grote indruk achter.  

Southern Blood is het laatste hoofdstuk dat Allman aan zijn nalatenschap heeft toegevoegd en vormt het bewijs dat een album met covers net zo persoonlijk kan zijn als een album waarbij de zielenroerselen met eigen pen zijn beschreven. De productie is, zoals we van Don Was zijn gewend, erg goed verzorgd. Wellicht had het voor mij soms iets rauwer gemogen, maar het neemt niet weg dat dit een voortreffelijk album is, verpakt in een fraaie hoes. De foto aan de voorzijde past perfect bij de zuidelijke sfeer, maar ook hier is de afgebeelde brug waarschijnlijk symbolisch bedoeld. De brug die Gregg Allman inmiddels is overgestoken. Hij heeft het eindresultaat nog net kunnen horen. De avond voorafgaande aan zijn dood heeft hij het album in zijn geheel in de studio gehoord. Hij moet geweten hebben dat het goed was. Dat hij terug kon kijken op een leven dat er voor veel mensen ertoe heeft gedaan. Misschien heeft hem dat, tussen alle ellende door, rust en voldoening gegeven. Ik hoop het.     

 

 

Review
Ed Muitjens
Greg Allman
Southern Blood