Gregory Porter: Liquid Spirit

 
 

Zou ik het dan helemaal bij het verkeerde eind hebben? Maak ik hier een inschattingsfout? Het zijn een aantal vragen die ik me heb gesteld nadat ik op facebook in een discussie terecht kwam over Gregory Porter. Door mij werd aan Porter, mede op basis van zijn laatste cd Liquid Spirit, een plaats in het hiernamaals van de jazz toegekend, terwijl ik aan de andere kant kwalificaties als "aanstellerig" en "prententieus" voor mijn maatje 43 geworpen kreeg. Toen ik de cd voor de eerste keer hoorde, in een platenzaak nog wel, was ik al meteen verkocht. Nu kun je in het begin wel eens overdonderd zijn en zeker nadat ik toch een aantal tegengeluiden hoorde ging ik nog maar eens goed en veel luisteren. Had ik het mis? Nu ik de cd vele malen heb beluisterd ben ik alleen maar meer overtuigd van de juistheid van mijn oorspronkelijke mening. Daar waar hij in 2010 al een stevige fundering legde met de cd Water, overtuigde hij mij in 2012 met de prachtige cd Be Good, maar hoe goed deze voorganger ook is, Liquid Spirit is van het soort "overtreffende trap" en laat Porter op zijn allerbest horen.

"Well the death of love is everywhere / But I won't let it be / There will be no love that's dying here for me" zingt hij in het bloedmooie openingsnummer My Love Dying. De liefde en vooral het hartzeer wordt regelmatig bezongen, maar Porter kijkt op zijn eerste release voor het Blue Note label verder dan dat. "Give me a blues song / Tell the world what's wrong" (uit Musical Genocide) is een tekst die misschien pretentieus in de oren mag klinken, maar is dat, als je het in de context van het nummer plaatst, zeker niet.

We wisten natuurlijk al wat deze fantastische bariton vocaal in huis heeft. Het is heerlijk om te horen met wel een gemak hij zingt. In zijn jeugdjaren heeft hij veelvuldig naar Nat King Cole geluisterd en die invloed is duidelijk traceerbaar want ook Porter croont zich regelmatig, op een overigens weergaloze wijze, door zijn liedjes heen. Maar daarnaast komt de soul met bakken uit de lucht vallen, waardoor er een onweerstaanbare kruisbestuiving van jazz, soul en een vleugje gospel en blues ontstaat. Overigens is de instrumentale invulling eentje om je vingers bij af te likken. De basis van piano, drums en bas wordt in een aantal gevallen aangevuld met blazers. Een gitaar zul je op dit album niet aantreffen, maar is ook geen gemis.

De cd biedt zestien tracks, waarvan hij er dertien zelf heeft geschreven. Porter heeft een goede mix gevonden tussen up- en midtempo en de ballads waarin hij steevast uitblinkt en die ook in overvloed zijn terug te vinden. Mede door een perfecte productie van Brian Bacchus is uitstekend te horen dat de band en de zanger elkaar in schitterende nummers, zoals in het eerdergenoemde No Love Dying, Hey Laura en de alleen door piano begeleidde pareltjes Water Under Bridges en Wolfcry, naar grote hoogten weten te stuwen. In Free wordt heerlijk gemusiceerd en het album wordt (als ik de twee bonustracks even niet meeneem) subliem afgesloten door een soort drieluik. Movin' is een uptempo song waarbij de kopersectie associaties oproept met recent werk van Van Morrison. Voor zijn pasgeboren kind schreef hijWhen Love Was King waarbij hij in zijn verbeelding op zoek gaat naar een betere wereld om zijn zoontje in op te laten groeien. Toen ik de eerste keer Porter dit nummer van bijna zeven minuten hoorde zingen, was ik al meteen verkocht en sommige dingen veranderen gewoon niet. Met een werkelijk prachtige versie van I Fall In Love Too Easily (voor het eerst gezongen door Frank Sinatra in de jaren '40), waarbij hij enkel wordt begeleid door bas en piano, sluit hij het album officieel af. Bijna acht minuten durende pracht, ware het niet dat ik vind dat daar het album had moeten eindigen en dat die twee bonustracks het magische moment van die laatste noten een beetje wegnemen.

Neemt niet weg dat ik dus niet anders kan doen dan Liquid Spirit de hemel in prijzen. Voor mij gaat Porter's muziek diep en is hij vooral echt en ongekunsteld. Vooruit, hij draagt een vreemde pet. Het schijnt zijn handelsmerk blijkt te zijn. Zoals de gedaantewisselingen van Bowie en de getuite lippen van Jagger ook handelsmerken zijn. Zolang hij zulke prachtplaten weet te produceren moeten we daar maar niet te lang stil bij blijven staan. Ik kan op dit moment niet anders dan mijn pet voor hem afnemen.

Ed Muitjens
Gregory Porter
Liquid Spirit
Label: 
Blue Note
Releasedatum: 
9-9-2013