Gretchen Peters: Dancing With the Beast

 
 

Goede wijn behoeft geen krans. Dat gaat in het bijzonder op voor Gretchen Peters. Een singer-songwriter afkomstig uit The Big Apple maar muzikaal groot geworden in Nashville. Maar je kunt haar muziek niet omschrijven als countrymuziek. Waren die invloeden op haar debuut in 1996 nog hoorbaar, door de jaren heen heeft zij zich, als singer-songwriter, een plaats weten te verschaffen in de eredivisie van de Americana. Dat is haar overigens niet aan komen waaien. Ze heeft een aantal prachtabums uitgebracht zoals “Burnt toast & offering” (2007), “Hello cruel world” (2012) en “Blackbirds” (2015). Daarnaast mag haar samenwerking met Tom Russell niet onvermeld blijven. Zelden heeft een samenwerking tussen twee muzikanten zo goed uitgepakt als op de cd “One to the heart, one to the head”. Die plaat wordt onder liefhebbers van het genre gekoesterd. Ook door mij.

Maar ondanks haar geweldige oeuvre heeft Gretchen Peters mij, met haar nieuwe album “Dancing with the beast”, niet alleen verrast maar zelfs overdonderd. In een tijd waarin streaming diensten meer en meer de overhand krijgen, en daardoor zelfgemaakte afspeellijsten de overhand krijgen in menig huiskamer, bewijst “Dancing with the beast” de kracht van “het aloude album” in zijn algemeenheid. Want deze plaat is zorgvuldig opgebouwd. Het is niet zomaar een verzameling songs. Niet een willekeurig begin of einde. Nee, deze dame, die de zestig jaren inmiddels heeft aangetikt, neemt je een klein uur aan haar hand mee. Ze vertelt over haar kleine momenten van geluk (het leven van een muzikant in “The show”) of over onvoorwaardelijke liefde (“Love that makes of tea”). Dat doet ze in hoofdzakelijk ingetogen liedjes die instrumentaal zeer smaakvol zijn ingevuld. De muzikanten dringen zich nergens op, er worden prachtige accenten gelegd en men speelt helemaal in dienst van de zangeres en haar liedjes. Daarbij zijn haar teksten van een ongelooflijke schoonheid. Haar observatie- en inlevingsvermogen weet ze feilloos om te zetten in teksten die meteen de aandacht vragen zoals onder meer in “Disappearing act”:

“Well I used to be something back in my prime
Had myself a pretty good time
By the looks of me you’d never know it today
Had a ring on my finger at 24
We had 40 good years, then 10 more
He took sick and he died on Christmay day.”

In die twee laatste zinnen, slechts 17 woorden, zegt ze zoveel zonder het uit te spreken. Geluk en pech. Het zijn elkaar keerzijdes. Ze zingt over het geluk dat uit je handen kan glijden. Zonder dat je er invloed op kunt hebben. In “Truckstop angel” zingt ze over het trieste leven van een straatprostituee. Ze neemt geen blad voor de mond:

“I swallow their indifference
But I choke on my regrets.”

 Het zijn teksten die onverbiddelijk binnenkomen en ook blijven hangen. Maar bovenal is dit album doorspekt met melancholie en weemoed. Je vindt het terug in de melodielijnen, de instrumentatie maar zeker ook in de stem van Gretchen Peters. Er zullen ongetwijfeld een aantal mensen zijn die zullen zeggen dat die stem gelijkenissen vertoont met Katie Melua. Maar laten we wel altijd goed in de gaten blijven houden waar Abraham de mosterd vandaan heeft gehaald. Want het is de stem van Katie Melua die gelijkenissen vertoont met de stem van deze dame. Deze grootheid. Want dat is ze. En met dit album heeft ze de perfecte herfstplaat afgeleverd. Misschien wel omdat ze, qua levensfase, zelf in dit seizoen leeft en hoorbaar gelukkig is. Wij profiteren daarvan mee. Dat het nog lang herfst mag blijven in het leven van Gretchen Peters.

“Freight train plays a major seventh chord
Sign across the street says praise the Lord
Hotel coffee tastes like Kerosene
And I’m happy as I think I’ve ever been.”

Review
Ed Muitjens
Gretchen Peters
Dancing With the Beast
Dat het nog lang herfst mag blijven in het leven van Gretchen Peters