Gurf Morlix: Rootball Records

 
 

Ik heb eerder een zwak voor Gurf Morlix, en zijn repertoire, dan dat ik uitgesproken gek op zijn muziek ben. Morlix doet aan relativeren, trekt niet alle registers open. Zijn begeestering is enigszins geluwd. Zelfs zijn productiewerkzaamheden voor andere artiesten staan, volgens mij, de laatste tijd op een smeulend pitje. De ritmes van zijn songs hebben doorgaans een kabbelende, lome cadans. Ook zijn zang straalt een vergelijkbare desinteresse uit, althans ik kan mij voorstellen dat de gemiddelde luisteraar dit denkt. Evengoed weet het album The Soul & the Heal mij afdoende te plezieren. Geen wereldschokkende nummers of ultiem snedige tekstvondsten die je doen opveren, maar een zalvend zondagmiddagrepertoire. Loom op de bank vanwege het deplorabele weer golven Gurfs songs voorbij. De meeste instrumenten hanteert de bedaarde meester zelf, terwijl buddy Ray Bonneville een karakteristiek deuntje meeblaast op mondharmonica. Ik ken Morlix niet persoonlijk, maar iets van teleurstelling komt voort uit zijn zelfgeschreven materiaal. Hij zou sommige zaken liever anders hebben willen zien, maar voelt zich onmachtig om de processen in zijn voordeel te buigen. Hij accepteert de dingen zoals ze zijn. Ik betwijfel of muziekliefhebbers die voor het eerst kennismaken met Gurfs talent en zijn nieuwe album beluisteren zullen overlopen van enthousiasme, maar voor oude getrouwen valt voldoende te genieten. Het niveau van Last Exit to Happyland haalt hij niet, terwijl ik dit album als beter ervaar dan zijn vorige twee. Gurf heeft zo zijn eigenzinnige stijl. Hij doet zijn ding, en dat doet hij ten voeten uit. Met minder hoeven we geen genoegen te nemen, maar iets meer beleving zou niet verkeerd zijn.

Review
Rein van den Berg
Gurf Morlix
The Soul & the Heal
Label: 
Rootball Records
Releasedatum: 
3-2-2017