Gwendolyn: Bright Light

 
 

Als recensent doe ik een poging een omschrijving te maken van de muziek die ik beluister. Een bescheiden indruk zou mijns inziens voldoende moeten zijn om nadere interesse te wekken. Mijn schrijfsel is slechts de mening van een individu, en Internet faciliteert daarnaast voldoende om deze ene opinie te testen. Uiteraard heb ik zo mijn specifieke voorkeur en verlangens. Mijn gretigheid binnen dit genre houdt me voortdurend zoekend, wil daarnaast de lezer zijn zoektocht ook niet ontnemen. Eens in de zoveel tijd komt iets naar boven drijven wat redelijk ultiem valt te noemen, en zelfs daaronder gaat laag schuil die veel interessants biedt. De afgelopen maand heb ik echter ook tussen de 150 a 200 CDS “geruimd”. Het betroffen hier titels waarmee ik amper tot geen klik had, en dan moeten ze verdwijnen. Voor Bright Light van Gwendolyn gold dit niet. Ze behoort niet tot de meest ultieme regionen, maar je proeft aan alles dat deze dame toekomstig potentieel bezit.

 
Het zal niet zo verrassend zijn te lezen dat Gwendolyn’s muziek zijn kern heeft betrokken uit het landschappelijke. Het zien van haar hoes riepen zowel vraagtekens op als vooroordelen. Waarom koos ze voor deze setting? Een vrouw alleen, afgebeeld met dochtertje, in een glimmend vooroorlogs ochtendgewaad. Op de achtergrond een eenvoudige behuizing, met daarop uitvergroot de kreet “Remember to Breathe”. Wil ze hiermee vanuit een soort slachtofferrol een statement maken, zeggende:”Kijk mij eens roeien met de riemen die ik heb?” Die benadering is volkomen onnodig, want Gwendolyn’s muziek is prachtig genoeg om voor zichzelf te spreken. Normaliter is pure country niet echt mijn ding, juist op deze plaat dien je die toevoeging niet weg te poetsen. Ze heeft de vorm gevonden waarbij ze zich thuis voelt. In het verleden had ze zich al eens op het Keltische geworpen, en ook op iets psychedelisch. Ben blij dat ze nu haar ogen geopend heeft. Ze heeft gekozen voor datgene wat haar gevoel raakt, en daardoor ook het mijne. Qua zeggingskracht schiet ze met Bright Light als een speer vooruit, en raakt daarbij verschillende malen de roos.
 
Dertien nummers in totaal. Een aantal niemendalletjes, maar ook diverse knap uitgewerkte songs. Zo knap had ik ze hier aanvankelijk niet verwacht. Openingsnummer Discover Me, en titelsong There’s a Bright Ligth ahead geven aan dat Gwendolyn een bedachtzame zelfbewuste vrouw is. Tater Tots & Whiskey Shots, Shake a Leg en Monster in my Heart zijn van een soort lichtvoetigheid die opvult en completeert. Een album dient tenslotte ruimte te bieden aan variatie en ontspanning, moet ze gedacht hebben. Het zijn wat mij betreft nummers als Acorn, Sing This Song en Songbird die dit album dragen. Net name dit laatste nummer waarin het besef van Gwendolyn’s roeping doorsijpelt spreekt boekdelen. De zangeres heeft haar bestemming gevonden, en terecht. De gemiddelde luisteraar van dit album zal deze conclusie slechts beamen. Gwendolyn is een zangeres pur sang, en schrijft daarnaast heerlijk luisterrijk materiaal geënt op haar leven. Afsluiter You Let the Light Shine in is een bijna hemelse gospel van iemand die de (uit)weg heeft gevonden. Hou deze vrouw in de gaten. Haar beste werk ligt ongetwijfeld nog in het verschiet, maar met dit vierde album heeft ze alvast haar naam gevestigd.
Rein van den Berg
Gwendolyn
Bright Light