Harry Manx: Om Suite Ohm

 
 

Het mag geen geheim zijn dat Harry Manx een spiritueel mens is. "If you travel far enough, you end up on the inner journey" liet hij in het interview dat ik met hem hield ooit optekenen. In je ziel kijken. Daar is het waar het bij Harry Manx om draait en om dat te kunnen bewerkstelligen heeft hij duizenden kilometers afgelegd, letterlijk maar ook figuurlijk. Instrumentaal doet hij ook op zijn nieuwe cd "Om Suite Ohm" weer diverse werelddelen aan door niet alleen gebruik te maken van Westerse en Indiase instrumenten maar ook instrumenten die je normaliter terugvindt in Afrika en bij de Aboriginals in Australië. "Is life symply for living?" Het is een vraag die Manx stelt in het openingsnummer "Further shore". Duizenden hebben, soms tot vervelens toe, die vraag gesteld maar als Harry Manx aan dit aan orde brengt dan ben ik als doorgaans nuchtere luisteraar geneigd even de grond onder mijn voeten te laten voor wat hij is en, voor zover ik die kan vinden, een beroep te doen op mijn spirituele kant. Daar is natuurlijk zijn muziek debet aan maar ook die herinnering aan een hemels concert in 2011 in Eindhoven waar hij de weinige gelukkige aanwezigen, samen met organist Clayton Doley, in hogere sferen bracht.

Als je naar de hoes kijkt van "Om Suite Ohm" dan weet je eigenlijk al genoeg. Het is een psychedelisch getinte hoes en de psychedelische invloeden hoor je ook zeker terug in de diverse tracks. Daardoor is het, zeker muzikaal gezien, één van zijn meest spirituele cd's tot nu toe. De cd is eind 2012 opgenomen in Australië en onze wereldreiziger zou niet Harry Manx heten indien hij niet ook traditionele muziek van de Aboriginals in zijn muziek zou hebben geïntegreerd. Dit is uitgemond is het zeer fraaie "Way out back" waarbij Manx heeft getekend voor de tekst en ene Gunjaarra Waitairie niet alleen de tekst heeft geschreven maar deze ook zingt. Daarnaast versterken een didgeridoo en het elektrische en akoestische gitaarspel die eerdergenoemde spiritualiteit. Het daarop volgende "Love Surpreme" is een beetje een vreemde cover van John Coltrane's origineel. Manx heeft er een tekst aan toegevoegd en Emely Braden zingt op dit nummer mee maar het nummer heeft de merkwaardige eigenschap dat het mij de ene keer boeit en het de andere keer me maar weinig doet. Intrigerend is een woord dat zeker op z'n plaats is en dat kun je overigens van de hele cd zeggen omdat het geen muziek is die zomaar even lekker wegluistert. Slechts als je aandachtig de cd diverse keren voorbij hoort komen bemerk je het fraaie samenspel en de aanwezige spanning tussen de muzikanten. Een mooi voorbeeld daarvan vind ik het instrumentale "The Blues Dharma" waar de bas en de strijkers van Hans Christian en de Hammond van Clayton Doley niet alleen de slide gitaar van Harry Manx ondersteunen maar ook voor spannend tegenwicht zorgen. Persoonlijk vind ik dat Doley, nadat ik hem met Manx heb zien optreden, altijd een prominente rol dient te krijgen op zijn cd's. Hij laat ook nu weer zijn Hammond bij tijd en wijlen heerlijk "ronken" waardoor een nummer als "Saya" gewoon niet te weerstaan is.

"Om Suite Ohm" is zoals gezegd een intrigerende cd maar ligt zeker niet in het verlengde van bijvoorbeeld "Bread and Buddha". Alleen de erg mooie gospel "Carry my tears" doet beide werelden bij elkaar komen en eigenlijk is dat wat Harry Manx in optima forma is: een bruggenbouwer. Hij laat stijlen en werelddelen in elkaar overvloeien. Ook nu weer. En hij heeft het vermogen om deze nuchtere man even van de grond te tillen. Al duurt dat maar heel even...

Ed Muitjens
Harry Manx
Om Suite Ohm