Hat Check Girl: Road To Red Point

 
 

“I picked up a guitar, I was seven or nine / And I curled my lip, belt buckle to the side / When I struck that chord, I said thank you, lord / And I played that song a thousand times / And every time was the very first time”. Dat zingen Annie Gallup en Peter Gallway, samen het wonderbaarlijke duo Hat Check Girl, in Just Think Back, tweede nummer op Road To Red Point, het derde album van dit getalenteerde tweetal. De handeling heeft zich in duizenden jongens- en meisjeskamers voltrokken, doorgaans zonder enig tastbaar resultaat, soms als eerste aarzelende stap naar een al of niet succesvolle carrière als muzikant. Gallup en Gallway maken een catchy en ietwat zompige bluessong van die jeugdherinnering die bij al die gestrande of geslaagde rocksterren een glimlach van herkenning rond de lippen zal toveren. 

Hat Check Girl is overduidelijk het kind van twee dichterlijke multi-instrumentalisten die elkaar moeiteloos lijken aan te voelen en aan te vullen. Gallup zingt op haar volstrekt onvergelijkelijk wijze, speelt diverse gitaren, banjo, dobro en lap steel. Gallway neemt hier ook aardig wat vocalen voor zijn rekening en bespeelt elektrische gitaren, baritongitaar, accordeon en keyboards. Beiden De som van die verschillende delen leidt tot een album dat qua sfeer iets naast de voetstappen volgt van Ry Cooders onvolprezen meesterstuk Paris, Texas. Ik hoor een vergelijkbare melancholie en voel dezelfde soort stoffige warmte. Maar de algehele teneur is hier wat donkerder en mysterieuzer. Zoals in Scarlett, een prachtnummer over de ongrijpbaarheid van de liefde en meteen ook één van de vijf uitblinkers op dit kwalitatief toch al hoogstaande plaatje.

Direct na dit nummer volgt wellicht de meest sfeervolle track van het album: Texas Burning. Gallup manoeuvreert tussen parlando en zang terwijl ze verhaalt over een brandweerman die vreest dat hij de strijd tegen de elementen zal verliezen (“He sits at my kitchen table and rubs his eyes / ‘Normally,’ he says, ‘we are ready for it all / But against this,’ he says, ‘no / Against this, we are so small’.”) en Gallway laat zijn gitaar janken als een wolf in de winter. Dat doet hij ook in het bezwerende titelnummer, een song die per luisterbeurt meer lagen vrijgeeft. Iets dat in wezen gecompliceerd lijkt simpel laten blijken, is een uiting van genialiteit. Dat klinkt misschien wat overdreven, maar dat is het niet; dit getuigt van grote klasse.

Road To Red Point sluit af met het gedragen The Far Distant Shore, een nummer dat wat mij betreft veel beter aansluit bij de geest van kerstmis dan de onstuitbare vloed van inferieure kerst-cd’s die ons dezer dagen overspoelt. En hoewel de muziek de ambiance uitstraalt van een elegie, is de boodschap positief en optimistisch: “When we stand on the far distant shore / Hand in hand we will not stumble / Hear the sound of Gabriel’s horn / And we will know peace at last.” Een mooie gedachte aan het eind van een nog mooiere plaat. 

Martin Overheul
Hat Check Girl
Road To Red Point
Label: 
Waterbug Records