Hayward Williams: Haymaker

 
 

Begin vorig jaar trad Hayward Williams op in mijn woonplaats. Het was een gecombineerd optreden met Jeffrey Foucault. Niet iedereen in de zaal was bekend met Williams werk, en daardoor was het aanvullend jammer dat zijn aanwezigheid behoorlijk verbleekte in de nabijheid van Foucault. Ik had gewenst dat Williams meer van zichzelf had laten horen die avond, maar helaas, dat gebeurde niet. Ondanks de teleurstellende mindset, die zich bij mij had gevormd, evengoed het initiatief genomenn om zijn nieuwste album te beluisteren. Uitsluitend gebaseerd op zijn achterliggende albums moet die ene avond het resultaat geweest zijn van een incidentele dip. Bij fascinerende muziek hoort, hoe bescheiden ook, een persoonlijkheid. Haymaker is het resultaat van een Kickstarter-project dat succesvol werd beëindigd in mei 2012 (binnen 24 uur was het streefbedrag bereikt!). Het album kwam aan het eind van dat jaar beschikbaar voor verkoop, en is binnenkort ook verkrijgbaar in de Nederlandse winkels.

Beetje eigenaardige hoes, en het verband naar Williams muziek ontgaat me nog. Er wordt geen achtergrondinformatie geboden, dus het hoe en waarom blijft vooralsnog voorbehouden aan insiders. Een historisch hotel, beursgebouw of warenhuis? Het gaat uiteraard uiteindelijk om de muziek. Haymaker is het vierde album van Hayward. Volgens eigen zeggen zijn eerste plaat waarin hij volledig zeggenschap had. Hij koos zijn eigen musici en was in staat zijn ideeën volledig naar eigen hand te zetten, en vervolgens ten uitvoer te brengen. Als productioneel referentiekader fungeerde opnieuw Dan McMahon. Deze vriend en muzikant was ook van de partij op de twee formidabele platen: Another Sailor’s Dream en Cotton Bell.

De liedjes gaan over ouder worden en volwassen zijn. Hayward is recent gehuwd, en zal als zodanig geproefd hebben dat een relationele situatie consequenties heeft. Het besef/gevoel dat mogelijk zijn “vrijheid” beëindigd is, is doorgesijpeld. Wellicht mogen we Haymaker zien als het begin van een nieuwe fase. Een van de mooiste liedjes vindt Hayward zelf isHigh Horse. Hij is van oordel dat hier tekst en geluid het best samensmelten. Zelf vind ik What’s Coming een geweldig nummer. Deed me enigszins denken aan de muziek van CSN, en dan vooral aan David Crosby’s inbreng. De combinatie van orgel en slaggitaar, en dan met name de wijze waarop dat laatste instrument om de tekst heen neuzelt, waardoor de onderhuidse spanning opborrelt. Heerlijk nummer. En daarbij blijft het niet, want ook A Drop in the Delta is een verdomd lekkere rocker. All too Willing of Paper Chains stuk voor stuk knappe nummers, tien in totaal, die als geheel een prachtige plaat vormen. Hij doet met zijn muziek allerminst onder voor een Foucault of Erelli (om maar twee willekeurige namen te noemen.) Hayward Williams heeft mijn volledige bewondering. Iemand die zoiets moois weet te maken is niets anders dan bijzonder talent. (Met of zonder jeugdige onschuld)

Rein van den Berg
Hayward Williams
Haymaker

Ook interessant

Hayward Williams: Pretenders Rein van den Berg 5 Nov 2017
Hayward Williams: The Reef Rein van den Berg 10 Jan 2015
Hayward Williams: Cotton Bell Rein van den Berg 9 Jul 2009