Heidi Talbot: Angels Without Wings

 
 

Ik heb in korte tijd iets gekregen met deze Ierse singer songwriter die na een periode dat ze in de V.S verbleef uiteindelijk geaard is in Schotland. Haar meisjesachtige sopraan spreekt mij na enige gewenning erg aan, wat in mijn geval ligt aan het feit dat ze met veel gevoel en warmte haar teksten weet voor te dragen. Angels And Wings is, haar e.p My Sister The Moon van een half jaar geleden buiten beschouwing gelaten, haar vijfde volledige release sinds haar debuut uit 2002. Ze krijgt op Angels… hulp van een heel regiment aan muzikanten waarvan Mark Knopfler, Andy Cutting, Tim O’Brien, Jerry Douglas en Karine Polwart het meest in het oog springen.

Heidi Talbot grossiert in mooie, melodieuze folksongs die soms vanuit de traditie ontstaan zijn en soms meer hedendaags klinken. Ten alle tijden is de Ierse roots duidelijk waarneembaar. Het album opent met de titel song die in de laatste categorie valt en net als het gehele album opgedragen is aan haar moeder die vorig jaar overleed. Het nummer opent wat bluesy waarna zang en accordeon de sfeer van het nummer bepalen. Tegelijk aan een ode voor haar moeder is de tekst gericht op de goedheid van de mens of dan toch een deel van de mensheid; de engelen zonder vleugels. Het album word vervolgd door Wine And Roses waarin de hoofdpersoon, oud en terugkijkend op het leven de jeugd observeert die schijnbaar onbezorgd hun leven leiden en de liefde beleven. Mijmerend over vervlogen tijden van liefde waarvan zij inmiddels weet dat het meer is dan alleen wijn en rozen. Muzikaal van een heerlijke melancholie waardoor het nummer welhaast filmisch overkomt. Vervolgens is Dearest Johnny een meer vanuit de traditie ontstaan nummer met een heerlijk zwierende melodie en ondersteunende vocalen van Karine Polwart. Een love song met een wrange nasmaak maar muzikaal zeer aansprekend.

De meeste nummers zijn door Talbot in samenwerking met anderen, waaronder haar man John McCusker die tevens fiddle, viool en ukelele ter hand neemt, geschreven en zijn liefelijk en van een zoetheid die nergens dusdanig word dat het glazuur van je tanden springt. Een zoetheid en liefelijkheid die ik heerlijk vind en nergens over de top gaat. Hoe zij op de hoes staat en wat ze uitstraalt is wat je krijgt. Het is een uitgebalanceerd album geworden die, ondanks de keur aan muzikanten en instrumenten, altijd blijft ademen. Op de rest van het album zijn The Loneliest gezongen met Louis Abott, When The Roses Come Again samen met Julie Fowlis en Tom O’ Brien en het afsluitende Arcadia nog nummers die speciaal vermeld dienen te worden.

Talbot heeft met Angels And Wings een goede mix gevonden tussen traditie en eigentijdsheid en weet dat met een keur aan muzikanten en haar eigen kwaliteiten mooi en verzorgd af te leveren waardoor dit een plaat is die ook de rest van het jaar prima mee kan. Voor de romantici onder ons zeker een album om je oor eens bij te luister te laten leggen.

Arjan Post
Heidi Talbot
Angels Without Wings