Helen Henderson: Twisting Wind

 
 

Mijn eerste kennismaking met Helen Henderson is geen onplezierige geworden want haar cd “Twisting Wind” is een fijne plaat. De in L.A. woonachtige Nieuw Zeelandse heeft de cd voor een groot deel, namelijk 8 van de 10 songs, opgenomen in de befaamde FAME studio’s van Muscle Shoals. De andere twee nummers zijn opgenomen in L.A. Desgevraagd heeft Helen Henderson aangegeven dat ze qua sfeer een afgewogen mix wilde bewerkstelligen tussen de Muscle Shoals sound en de California scene waartoe zij behoort.

Om de California sfeer te accentueren heeft zij, naast Muscle Shoals grootheden David Hood en Spooner Oldham, een aantal muzikanten uit L.A. gerekruteerd waaronder bassist Dusty Wakeman. Deze Wakeman heeft de twee nummers in L.A. geproduceerd en heeft Doug Pettibone (gitaar / pedal steel) bij de opnamen betrokken. In Muscle Shoals had Helen Henderson geen beschikking over een producer hetgeen haar heeft doen besluiten om de cd zelf te produceren. Hiermee verdiend ze een groot compliment want meteen in het openingsnummer (het titelnummer) is die typische Muscle Shoals sound met een rauw klinkende gitaar en flink wat koper in al zijn glorie te bewonderen. Ondanks dat Helen Henderson als Americana artieste is te rangschikken laat zij duidelijke rockinvloeden boven komen drijven zoals in“Twisting Wind”, de afsluiter “Lucky One” en het geweldige bluesy “Better this time”. Luister op laatstgenoemde track eens naar het moment waarop de tweede slaggitaar en de bas hun intrede doen en naar de accenten die worden gelegd met het Hammond orgel. Daarnaast zingt Helen Henderson dit ruige nummer op een nonchalante, sexy en stoere manier, hetgeen mij in ieder geval niet onberoerd laat.

Op haar MySpace site staat te lezen dat haar moeder klassiek geschoold was maar dat haar leven veranderde toen ze voor het eerst naar rockmuziek luisterde. Rockmuziek kenmerkt zich door eenvoud, directheid en oprechtheid en die eigenschappen vind ik in grote mate terug op dit album. In het fraaie “Stateless” zingt ze over eenzaamheid en het nummer roept duidelijke associaties op met Lucinda Williams. De directheid en oprechtheid die ik aanhaalde komen het beste tot uiting in het countrynummer “Now is forever”. Ze laat hier op ontroerende wijze horen dat eenvoud niet betekend dat diepgang wordt uitgesloten. Ik moet eerlijk zijn, niet alles op deze cd kan mijn goedkeuring wegdragen. Nota bene het enige nummer dat ze niet zelf met gitarist Matt Downs heeft geschreven, namelijk “Stringing me on”, ontstijgt niet de middelmaat. Daarom is dit nog niet de ultieme Helen Henderson cd geworden. Ze heeft het echter in zich om een top cd af te leveren en ik heb van haar begrepen dat ze alweer met een nieuw project bezig is. Tot die tijd zal “Twisting Wind” nog ongetwijfeld regelmatig de weg naar mijn cd speler vinden. Tot slot wil ik nog opmerken dat Helen Henderson heeft aangegeven dat ze graag naar Nederland/Europa wil komen om op te treden. Ik zou zeggen, boek haar, want een optreden van haar moet een belevenis zijn. De voortekenen hiervan zijn op deze cd in ieder geval in ruime mate aanwezig.

Ed Muitjens
Helen Henderson
Twisting Wind