Heritage Blues Orchestra: And Still I Rise

 
 

Je zou het misschien niet meteen zeggen als je naar de foto kijkt op de voorkant van de hoes van de twee op leeftijd zijnde mannen maar "And Still I Rise" is het debuut van de Heritage Blues Orchestra. Het hart van deze formatie bestaat uit zangeres Chaney Sims en de vocalisten/gitaristen Junior Mack en Bill Sims Jr. Ze worden aangevuld door de Fransman Vincent Bucher (harmonica) en drummer Kenny "Beedy Eyes" Smith. Daarnaast wordt de formatie op nagenoeg ieder nummer ondersteund door een fabelachtige kopersectie waarbij Clark Gayton met zijn sousafoon de baspartijen voor zijn rekening neemt.

 
De bandnaam verloochent zich niet. "And Still I Rise" is een staalkaart van wat de blues zoal te bieden heeft. Diverse stijlen passeren de revue. Countryblues, urban blues, gospel, funky blues, invloeden uit New Orleans maar zelfs een heuse worksong (Leadbelly's "Go Down Hannah") en fieldholler ("Levee Camp Holler")krijgt de luisteraar voorgeschoteld. Maar het allerbeste nieuws is dat dit met een dergelijke urgentie, authenticiteit en vooral frisheid wordt gebracht dat ik meteen bij de eerste luisterbeurt voor de spreekwoordelijke bijl ging. 
 
"Clarksdale Moan" van Son House opent het bal. Over het spannende gitaarspel, de meedogenloos dreunende drums en de heerlijk klinkende harmonica zingt Junior Mack over Clarksdale, de plaats die in de bluesgeschiedenis voor eeuwig is verbonden aan Muddy Waters. Je voelt als luisteraar meteen dat je naar iets bijzonders zit te luisteren. Hier wordt geen kunstje opgevoerd. Dit is echt. Dit is emotie.
 
In het openingsnummer doet de blazerssectie zijn intrede. Zelden heb ik een blues cd gehoord waarbij de koperarrangementen zo razend knap en spannend in elkaar zijn gezet. Verantwoordelijk hiervoor is de eveneens uit Frankrijk afkomstige tenor saxofonist Bruno Wilhelm. Ik heb gelezen dat hij mede door jazz is beïnvloed en als je bijvoorbeeld hoort welke onaards fraaie arrangementen hij uit zijn hoge hoed heeft weten te toveren op de cover "Catfish Blues" van Muddy Waters kun je niets anders doen dan nederig het hoofd buigen. Misschien is het wel herkenbaar maar het is me bij het beluisteren van "And Still I Rise" meer dan eens gebeurd dat ik door een mix van pure bewondering en opwinding een lach niet kon onderdrukken. "Catfish Blues" wordt in de vijfde versnelling gespeeld waarbij ook Vincent Bucher op de elektrisch verstrekte smoelschuif lekker tekeergaat. 
 
De afwisseling in stijlen en zang zorgen ervoor dat de cd de volle 48 minuten blijft boeien. Chaney Simms brengt een verdomd fraaie versie van de traditional "C-Line Woman" ten gehore. Op de zinderende gospel "In the morning (when I rise)" nemen Junior Mack, Chaney en Bill jr Sims om beurten de vocalen voor hun rekening. Als ik ooit nog in het diepe zuiden van de V.S. een kerkdienst zou mogen bijwonen dan hoop ik dat ik daar deze passie en vuur zal terughoren. Gewoon onweerstaanbaar.
 
Bij een teveel aan bluesshuffle's kan ik nog wel eens afhaken. Op deze cd is er eigenlijk maar één echte shuffle te vinden namelijk "Don't let ever nobody drag your spirit down". Misschien is dat de reden die shuffle daarom ook zo in positieve zin opvalt. Het nummer doet mij een beetje denken aan Roomful of Blues, misschien ook wel vanwege die kopersectie en omdat de zang in dit nummer best iets wegheeft van de stem van Sugar Ray Norcia die een tijd heeft gezongen bij Roomful of Blues. Een zeer fraai nummer maar ik zou eigenlijk geen enkele track kunnen opnoemen die het niet waard is om nader besproken te worden. 
 
Jullie begrijpen het wel: ik zou over "And Still I Rise" kunnen blijven schrijven maar dit is een cd die je eigenlijk gewoon moet ondergaan. Ik kan me niet voorstellen dat de muziekliefhebber die ook maar de geringste affiniteit heeft met de blues hiervoor niet door de knieën gaat. De Heritage Blues Orchestra is simpelweg onweerstaanbaar. Doe er je voordeel mee. 
Ed Muitjens
Heritage Blues Orchestra
And Still I Rise