Het Zomerverblijf Van De Goden

Het lot kleedde me met liedjes en verlangens.
Zodat ik weg kon, je kon zoeken en bij je komen.
Vijf stromen kwamen mijn lichaam wassen.
En ook twee vogels om me te leren kussen.

Me Tosa Psemata (Met Zoveel Leugens) – Alkinoos Ioannidis

 

Opnieuw bezoeken mijn vrouw en ik in de zomer  het Griekse schiereiland Pilion. Een plek die in de oudheid aangeduid wordt als het zomerverblijf van de goden. Omdat het bijwonen van muzikale evenementen hoog op ons verlanglijstje staat richten we onze blik dit jaar op het Aloni openluchttheater dat gerund wordt door een enthousiaste groep vrijwilligers onder de bezielende leiding van kunstenaar Giorgos Triantafyllou.

Tijdens het bezoek van twee leden van het management van de Griekse zanger–liedjesschrijver Socratis Malamas vorig jaar in ons huis in Leiden ontvingen we van hen een prachtige box met de verzamelde cd's van de Cypriotische zanger – liedjesschrijver Alkinoos Ioannidis, die een imponerende carrière van ruim twintig jaar overspannen.

 We zijn dan ook niet eens echt verbaasd wanneer we tijdens een tochtje met onze huurauto in de periferie van Agios Georgios  een poster op een boom ons uitnodigt een concert bij te wonen van voornoemde muzikant in het nabij gelegen  Aloni theater.

Omdat nooit geschoten altijd mis is informeer ik telefonisch bij organisator Giorgos Triantafyllou of het mogelijk is nog voor het concert Ioannidis te spreken te krijgen. Hij verbindt mij vervolgens door naar een vriendelijke Engels sprekende dame luisterend naar de naam Lydia die me vraagt naar de gegevens van de Heaven site en zegt dat ze haar best zal doen.

Tot mijn niet geringe verbazing krijg ik twee uur later een sms met het telefoonnummer van Ioannidis en het bericht dat hij ons de volgende middag om drie uur wil ontmoeten.

De volgende dag bevinden we ons op het afgesproken tijdstip in zo'n typische Griekse taverne aan de rand van Agios Giorgos waar we met ons steenkolen Grieks gezellig keuvelen  met de eigenaar en zijn twee slaperige gasten.

Zodra Ioannidis aangeschoven is aan onze tafel stel ik hem gerust met de mededeling dat het niet mijn bedoeling is hem te interviewen. Ik zeg dat ik een verslag wil maken van zijn concert de volgende avond in het Aloni theater.

Wat volgt is een uitwisseling van verhalen over muziek gerelateerde en persoonlijke ervaringen, de huidige staat van het culturele klimaat in Griekenland en anekdotes over de gezamenlijke vrienden  in de wereld van de Griekse muziek. Na een enerverend gesprek dat twee uur duurt vraagt Ioannidis mij of ik weet wie dame is die onze ontmoeting geregeld heeft ?

Ik antwoord hem dat ik niet veel meer weet dan dat ze Lydia heet, Engels spreekt  en een vriendelijke indruk op ons gemaakt heeft. Die dame heet Lydia Koniordou deelt hij ons mee. Ze is een van de meest beroemde actrices van Griekenland,die in talrijke klassieke en moderne theaterstukken, films en t.v. series gespeeld heeft. Tegenwoordig is ze tevens de minister van cultuur in de regering van premier Alexis Tsipras. Willen jullie haar ontmoeten vraagt hij ons ? Even later arriveert de minister met in haar gevolg Alkinoos' vrouw Xanthippi en hun drie dochters die zojuist een duik genomen hebben in de Golf van Pagasitikos.

De volgende avond nestelen we ons op de twee voor ons gereserveerde stoelen in de nok van het theater. Een aanhoudende stroom bezoekers bevolken hun marmeren plaatsen totdat er werkelijk geen kip meer bij kan. Tegen de idyllische achtergrond van de bergen, de zee en een ondergane zon betreedt Ioannidis het podium. Twee verschillend gestemde akoestische gitaren en een Griekse luit vormen deze avond het instrumentarium voor zijn solo optreden. Omdat hij  op zijn albums veelvuldig gebruik maakt van een keur aan  instrumentalisten uit diverse stijlgebieden ( Griekse volksmuziek,rock, pop, klassiek en jazz) ben ik benieuwd hoe zijn liedjes zullen klinken in deze uitgeklede opzet.

Het antwoord op deze vraag krijgen we gedurende een ruim twee en een half uur durend optreden waarin een bloemlezing van zijn liedjes zoals Paraklisi, Mikra Valitsa, I Mana Mou To Pacha, Osa I Agapi en Me Tosa Psemata de revue passeren.

Zichzelf begeleidend op zijn snaarinstrumenten zingt en speelt Ioannidis de sterren van de hemel waarbij hij vocaal bijgestaan wordt door de bezoekers van zijn concert die naar hartenlust al zijn teksten  meezingen. Teksten die een poëtische kwaliteit hebben die vergelijkbaar is met de gedichten van zijn landgenoten als Konstantinos Kavafis, Yiannis Ritsos en de Nobelprijs winnaars George Seferis en Odysseus Elytis. Voor ons blijft het elke keer weer een  ontroerende ervaring om het  Griekse publiek  uiterst ingetogen en respectvol deze poëtische  teksten woord voor woord te horen meezingen.

De volgende dag bel ik onze vriendin Maria Farantouri op om haar verslag te doen van onze ervaringen van de voorafgaande avond.

Echt verbaast is zij niet over mijn enthousiasme. Volgens haar is Ioannidis van alle hedendaagse Griekse musici degene die qua muzikale sensitiviteit het meest in de buurt komt van de grote Griekse componist Mikis Theodorakis. Een mening waar ik me wijs geworden door recente ervaringen volledig bij aansluit.

Koos Gijsman