Hiss Golden Messenger: Poor Moon

 
 

Soms moet je niet teveel dralen, maar gewoon impulsief handelen. Dat geldt zowel voor de aankoop van dit laatste album van Hiss Golden Messenger, Poor Moon, als de eerder verschenen, zeer beperkt uitgebrachte lo-fi EP Bad Debt. Intuïtief weet je na een enkele luisterbeurt dat deze muziek een geconserveerde bekoring bevat. Geen muziek die overwaait, maar zich nestelt, en onder de huid kruipt. Poor Moon is verkrijgbaar in de formaten download, cd en vinyl. Dat gold eveneens voor Bad Debt, maar is momenteel als fysieke geluidsdrager niet meer verkrijgbaar (Er wordt aan gewerkt, en binnenkort verschijnt een nieuw golf cd’s – enkele weken geduld s.v.p.). Helemaal intuïtief was mijn aankoop van Poor Moon niet. De Britse krant The Guardian noemde als vergelijkbare muzikale referentie Bill Callahan. Niet iets om letterlijk te nemen, maar voldoende basis voor mij om me te laten verleiden tot een luisterproef. Daarna sloeg eenvoudigweg de hebzucht toe.

Poor Moon is - naar het schijnt - de vierde volwaardige uiting van het collectief M.C. Taylor (afkomstig N-Carolina), Scott Hirsch (Brooklyn, New York) en de heren Terry Lonergan en Matt Cunitz. In tegenstelling tot Bad Debt, die letterlijk aan de keukentafel tot stand kwam, is aanzienlijk meer aandacht besteed aan het vervaardigen van Poor Moon. Een keur aan broodmusici hebben hun bijdrage geleverd. Het resultaat is echter een coherent, doch gevarieerd geheel, geboetseerd rondom de stem van M.C. Taylor heen. Michael Taylor zorgt voor de aansturing. Op Dreamwood na schreef hij de hier aanwezige composities. Behalve onconventioneel toegepaste elektronica (inclusief opnames van onweer, regen, fluitende vogeltjes, etc. ) wordt met eenzelfde vaardigheid een traditioneel folk geluid geïntegreerd. Je hoort banjo, fiddle en lap steel, terwijl Taylor je meeneemt op zijn spirituele zoektocht door zijn leven. Er wordt geen overdadige muzikale brei gevormd, maar, ook dankzij de snaar arrangementen, een subtiel uitgedachte kleurrijke massa. Zoals de Amerikaanse persing in het LP-tijdperk regelmatig was gestoken in een harde kartonnen hoes, zo is de CD van Poor Moon gestoken in een vergelijkbare kartonnen omlijsting. De gedurfde productie roept jaren Zeventig associaties op. De muziek heeft een duistere achtergrond, maar op een ongecompliceerde manier wordt relativerende humor bijgevoegd; Hello Buddy, did you hear, Jesus shot me in the face! Een verademende, vrije plaat, die de moeite van het beluisteren waard is.
Er staan verschillende identieke nummers zowel op Bad Debt als Poor Moon. Het verschil zit hem in de uitvoering. Beneden staande link laat de ene versie horen.
Rein van den Berg
Hiss Golden Messenger
Poor Moon