Huke Green: Rustic Poet

 
 

Huke Green is een singer songwriter van het platteland in Texas. Voor mij tot voor kort een onbekende naam. Enige research  leert dat hij met Rustic Poet aan zijn vijfde release toe is. Na een release met de band Wayward Sons heeft hij als solo artiest naast een live bootleg en een studio bootleg nog een  acoustische EP uitgebracht en dat maakt Rustic Poet als volledig studioalbum eigenlijk zijn solodebuut.  Verder is hij onderdeel van een singer-songwriters collectief in Houston waartoe ook Samuel Barker, Jimmy Pizzitola, Nathan Taylor en Matt Harlan behoren. Waar hij met de Wayward Sons meer in het rootsrock/southernrock-straatje blijft is Rustic Poet een rauw en puur singer-songwriter album geworden dat ondanks het gebruik van een gehele band verbazingwekkend    klein en kaal klinkt. Zijn gruizige en onvast klinkende stem doet denken aan collega's als Will Ridge, Ryan Bingham en Malcolm Holcombe. Ook muzikaal zijn dit namen waar je aan kan denken om Rustic Poet te kunnen plaatsen, hoewel  je hem daar tegelijkertijd tekort mee doet.

 
Huke Green heeft met dit album een schitterende en verrassende Americana-plaat gemaakt. Nummers als  Peggy  en Bare Bones zijn observaties die Green, vanuit zijn huis uitkijkend op een four corner crossroad in het oude deel van zijn woonplaats Channelview, van een achtergrondverhaal voorziet.  Hierbij zijn stem begeleidend met akoestische gitaar en aangevuld met een backing band bestaande uit bas, percussie, gitaar, harmonica en viool. Die begeleiding wordt hier overigens uiterst sober gehouden en daarmee ademt het album prettig, ondanks de beklemmende songs. Luister maar eens naar Downtrodden Prayer of Letter To A Son waarin een gevangene zijn zoon uitleg geeft over zijn daden. Het zijn rauw poëtische teksten die door de karaktervolle stembanden van Green aan zeggingskracht winnen, net zoals dit bij Sam Baker het geval is. Green legt in zijn teksten de nadruk op de zwarte en donkere kant van de mensheid en de natuur en geeft daarmee tevens uiting aan zijn eigen 'dark side'. 
 
Met Rustic Poet heeft deze Texaanse troubadour een dijk van een folkroots-album op de markt  die een veelbelovende toekomst biedt. Tevens kun je concluderen dat hij een zeer talentvol schrijver  is die evenals de al eerder genoemde Sam Baker prachtige beeldteksten oproept en op eenzelfde niveau voordraagt en musiceert. Huke Green is - na Israel Nash Gripka in 2009 en Dylan LeBlanc in 2010 - voor mij de Americana-sensatie van 2011. Een album waar ik in de laatste maanden van het jaar en in de komende jaren nog volop van zal genieten.
Arjan Post
Huke Green
Rustic Poet