Israel Nash: Silver Season

 
 

Ik kijk de laatste jaren in muzikaal opzicht meer en meer net zo lief achterom als dat ik vooruit kijk of opzij. Mijn bagage op muzikaal terrein is breed en veel. De laatste jaren veelal binnen de alt country, roots, americana, folk en singer-songwriters. Toen mijn blik zich daarop begon te richten had ik al wel wat op dat vlak in huis: Cash, Presley, Jackson Browne, James Taylor e.a. in 2008/2009 begon dat een bewuste kijk te worden. Dat begon met het aanraden van New York Town, het debuut van Israël Nash Gripka door mijn muzikale evenknie in ‘lijp’ met muziek bezig zijn en tevens verkoper bij één van de mooiste en beste cd-zaken die ons land nog “rijk” is. In eerste instantie liep ik niet bijzonder warm voor dit product. De kracht van de herhaling en natuurlijk de ijzersterke songs deden toch zijn werk. Samen met de toen ook net verschenen plaat van Ray LaMontagne verlegde ik mijn muzikale horizon van rock, metal, jazz en prog naar americana in de breedste zin van het woord. Het debuut van Israël Nash is voor mij dus de officieuze start van mijn liefde voor deze stroming.

Dit vierde album van Israël kwam uit in 2015. Ik heb wel vaker voor de rubriek replay geschreven, wat ik heerlijk vind door me niet te laten leiden door tijdsdruk of de waan van de dag, maar nog nooit een relatief nieuw album hierin behandeld. Nash betoverde me met zijn eerste twee albums, maar sloeg daarna een wat andere weg in. Verruilde New York voor het platteland in Texas, zijn gezinssamenstelling veranderde en hij werd vader, kwam met een nieuwe backing band en ondanks de herkenbare elementen van Young, Stones en Fogerty werd zijn muziek psychedelischer, wijdser en minder stads en meer plattelands, al is ook duidelijk de Laurel Canyon countryrock uit de vroege jaren zeventig hoorbaar. Ik moest daar erg aan wennen, maar Rain Plans pakte me uiteindelijk ook in. Tegen de tijd dat zijn vierde album Silver Season verscheen en de lijn duidelijk doortrok haakte ik door wisselende aandacht af. Mijn oren lagen op dat moment meer bij folk.

Dit jaar val ik geregeld terug naar de country. Dat komt o.a. door belangrijke nieuwe sterren aan het firmament, zoals Colter Wall, Jospeh Huber, John Moreland of de helden van weleer zoals Steve Earle. Zodoende kwam ik weer eens uit bij Nash. Een aantal maanden geleden haalde ik alsnog dit vierde album in huis om de verder complete discografie te voltooien, want daarnaast heeft hij een paar fraaie en inmiddels schaarse edities van reguliere albums of andere mooie tussendoortjes en live albums op de markt geslingerd. Inmiddels ben ik net zo enthousiast als de meeste critici over dit album. Het is een vervolmaking van de weg die hij op Rain Plans inzette en de vraag opwerpt waar hij uitkomt en hierna mee gaat komen.

Ik zag Nash in wisselende samenstellingen een keer of vier. De eerste keer onbegrijpelijk in de lobby van Take Root in de Oosterpoort waar het geheel een beetje verloren ging in het heen en weer geloop en geroezemoes. Desondanks stond het als een huis en weet hij live een behoorlijke indruk te maken - een live man pur sang, iets wat hij daarna nog een paar keer overduidelijk bevestigde.

Vreemd genoeg zag ik in de reviewlijst dat alleen ‘s mans eerste drie albums een recensie hebben gekregen. Daar moet ik bij deze dus maar even iets in rechtzetten. De man komt in augustus en september weer in Nederland spelen en staat ook wederom en voor de derde keer op take root. Een mooie gelegenheid om een deel van Silver Season live te aanschouwen en de kracht van Nashs live performance te ervaren mocht je dat nog niet hebben ervaren.

Silver Season staat bol van de psychedelische countryrock en americana van het hoogste niveau. De hoes geeft al een duidelijk beeld van het gebodene. Rijk geschakeerd en wijds en een doorgetrokken lijn die Nash met Rain Plans inzette. Songs als Willow, over zijn dochter, laat tevens beeldend het landschap van Texas horen, geven In The Fire & The Flood, A Coat Of Many Colors en A Mariner’s Ode, beide ballads, nog steeds duidelijke Young-invloeden, maar laat Strangers verderop in de song ook duidelijke Pink Floyd-referenties horen. Ook L.A Lately en het afsluitende The Rag And Bone Man (wat zich ontwikkelt tot fraaie gospel) zijn het noemen waard. Hoe fraai zijn eerste drie albums ook zijn, hiermee vestigde Nash zich definitief in de eredivisie van de americana.

Replay
Arjan Post
Israel Nash
Silver Season

Ook interessant

Israel Nash: Rain Plans Martin Overheul 1 Oct 2013
Israel Nash Gripka: Barn Doors & Concrete Floors Rein van den Berg 13 Mar 2011
Israel Nash Gripka: New York Town Rein van den Berg 19 Apr 2009