Jackson Browne: The Pretender

 
 

The Pretender verscheen eind 1976. De meeste Jackson Browne liefhebbers beschouwen het niet als zijn beste plaat, ik ook niet, maar verdorie, wat is dit een steengoede plaat met louter sterke nummers. Inzichtelijk, gevoelig, ontwapenend, jezelf een spiegel voor durven houden. Slechts acht nummers, zonder daarbij een specifieke uitschieter te benoemen. Iedere song staat op zichzelf en tegelijkertijd zijn ze onderdeel van een geheel. Een plaat waarmee ik mij in die periode van mijn leven kon identificeren, evenals eerdere platen van deze in Heidelberg geboren artiest. Ik was bijna achttien toen het ik dit album voor de eerste maal op mijn draaitafel schoof. Ik had verschillende favoriete artiesten, en Jackson Browne was één van die artiesten die leerzaam was bij het ordenen van mijn jeugdige wereld, en mijn plaats daarin.

 

Onzekerheid kwam niet voor in mijn vocabulaire. Toen niet, dat is pas van de laatste jaren. Ik was hooguit in strijd met vastgeroeste opinies. Een hemelbestormende naïviteit kon mij niet ontzegd worden, nog steeds niet. Ik maak mijzelf wijs dat onschuld een eigenschap is die mogelijkheden biedt. Toen ook al was ik veelal (te) snel in het vormen van een mening. Conflicten met mijn pa waren meer regel dan uitzondering. Het was overigens een geborgen nest waar ik uit kwam, in tegenstelling tot wat je wel eens leest. Beschouw mijn eigengereidheid als een zoektocht naar zelfstandigheid. Ik had op velerlei vlak de wind mee, en zocht de grenzen. Mijn Pa´s jeugd was van een volstrekt ander aard geweest: Die lag op bijna dezelfde leeftijd voor zijn nummer op de Grebbelinie onder Duits mortiervuur. Kan mij niet herinneren dat ik daar, tijdens mijn jeugd, ooit bij stil stond. Evengoed had ik een fascinatie voor wat tijdens WO2 gebeurd was. De bruutheid van een oorlog is voor mij een abstract fenomeen. Gelukkig maar. Beide moeders van mijn ouders stierven jong. Ik vermoed dat mede daardoor mijn ouders sneller volwassen werden. Ik kan mij amper een voorstelling van intens verdriet heugen, of een niet te verkroppen teleurstelling. Al mijn pijn heeft zich tot dusverre laten rationaliseren. Daardoor besef ik hoe gelukkig ik ben, maar besef mij tevens dat niet iedereen zo ongeschonden erdoor komt.

 

Van Jackson Browne wist ik, dat hij in die periode door een gigantisch dal gegaan moest zijn, want, zijn vrouw, Europees fotomodel Phyllis Major, had zelfmoord gepleegd in maart 1976. Een ontstellende gebeurtenis die mijn voorstellingsvermogen te buiten ging. Ingrijpend voor wie dan ook, die bij zoiets betrokken is. Het kunnen niet bevatten waarom men überhaupt zoiets doet. Onvoorstelbaar. Ondanks dat, de pas tweeëneenhalf jarige zoon Ethan in hun leven was. Waarom kiest iemand voor deze uitweg? Aan de andere kant, Jackson Browne had Phyllis verkozen boven zijn relatie met Joni Mitchell. Naar wat ik later las was het voor Joni onverteerbaar dat zij terzijde was geschoven. Zij heeft vanwege deze break-up eveneens een poging ondernomen haar leven te beëindigen. Ze nam pillen, sneed zichzelf, en wanneer David Geffen niet tijdig voor medische verzorging had gezorgd, was mevrouw Mitchell jaren geleden eveneens gestorven. Joni legde deze kritische avond vast in haar song Car On The Hill. Turbulent levensstijl houden die artiesten erop na. Here come those tears again schreef Jackson samen met de moeder van Phyllis, Nancy Farnsworth.

 

Here come those tears again
Just when I was getting over you
Just when I was going to make it through
Another night without missing you
Thinking I might just be strong enough after all
When I hear your footsteps echoing in the hall

 

Baby here we stand again
Where we've been so many times before
Even though you looked so sure
As I was watching you walking out my door
But you always walk back in like you did today
Acting like you never even went away
Well I don't know if I can
Open up and let you in baby
Here come those tears
Here come those tears again

 

I can hear you telling me
How you needed to be free
And you had some things to work out alone
Now you're standing here telling me
How you have grown
Here come those tears again
Now you'll

Review
Rein van den Berg
Jackson Browne
The Pretender
Label: 
Asylum Records
Releasedatum: 
27-11-1976