Jason Eady: Jason Eady

 
 

In tegenstelling tot ‘grootheden’ als Jason Isbell en Chris Stapleton is Jason Eady tot nu toe altijd een beetje onder de radar gebleven. Dat is niet terecht en daar mag best wel verandering in komen. De muziek van de in Jackson, Mississippi, geboren Eady, die tegenwoordig in Texas woont, is ook wel wat traditioneler dan die van bovengenoemde leeftijdsgenoten, maar de 42-jarige zanger doet bepaald niet voor hen onder.

Op zijn zesde cd, die gewoon Jason Eady heet, schotelt hij de luisteraar tien puntige songs voor. Songs die soms neigen naar bluegrass (Drive, Black Jesus en Rain) en waarin hij zware onderwerpen op betrekkelijk luchtige wijze weet te verpakken. Het zijn sobere songs, met een hoofdrol voor de akoestische gitaar, waaraan naast dobro, banjo en het drumstel (dat slechts met brushes wordt beroerd) ook de pedal steel van Lloyd Maines en de viool van Tammy Rogers (Steeldrivers) worden toegevoegd. Vocaal wordt Eady op diverse nummers bijgestaan door zijn vrouw Courtney Patton en op een track (No Genie In This Bottle) worden de harmonies verzorgd door Vince Gill. Het geeft wel aan in welke hoek we het dus moeten zoeken.

Net als bij zijn voorgaande drie cd’s is de productie in handen van Kevin Welch, ook bepaald geen onbekende in de countrywereld. Trouwens, het zou prachtig zijn als Welch zelf ook weer eens een plaatje maakt. Zijn laatste cd, het schitterende A Patch Of Blue Sky, verscheen al weer ruim zeven jaar geleden.

Maar goed, terug naar Eady. De grootste kracht van hem is toch zijn stem. Op ongelooflijk relaxte wijze vertelt hij zijn verhalen, alsof hij in de huiskamer tegenover je zit te praten, daarbij geen onderwerp uit de weg gaand. Maar nooit vliegt hij uit de bocht, wat soms wel een beetje jammer is, maar voor de late avond is dit een cd die je met plezier twee keer achter elkaar opzet. En het moment dat je hem voor de tweede keer moet opzetten, laat niet lang op zich wachten, want dit plaatje, en dan komen we bij het enige minpuntje, duurt maar iets meer dan 33 minuten. En dat is, helaas, wel wat aan de korte kant.   

 
Review
Paul Heyblom
Jason Eady
Jason Eady