Jeffery Halford & the Healers: Lo-Fi Dreams

 
 

Oordeel nooit op basis van de buitenkant alleen. Persoonlijk heb ik daar moeite mee, want ik geloof in een eenheid die zich laat bevatten. De groenteboer legt niet voor niets zijn beste fruit bovenop. Wanneer zijn peren vervolgens niet sappig blijken, valt hij vanzelf door de mand. Op basis van hun hoes (gebrek aan identiteit?) werd ik door de eerste albums van Jeffrey Halford niet nieuwsgierig gemaakt. Pas nadat Rainmaker mij onder de neus werd geschoven begreep ik dat je artiesten hebt die, ondanks dat ze weinig affiniteit hebben met hoesontwerp, terdege kunnen musiceren. Rainmaker bleek een prima americana-plaat, en gevoelsmatig, is mijn indruk, verlegt Lo-Fi Dreams de lat nog enigszins. Er wordt geen hete lucht gebakken in Halfords droomparade. In rap tempo worden tien nummers uit de speakers geklopt. De hoes, in al zijn eenvoud, spreekt me ook een stuk meer aan dan gebruikelijk. Spellingsfoutje op de zijkant daargelaten. Het geheel klopt! 

Gebrek aan identiteit kan Jeffrey Halford niet worden ontzegd op Lo-Fi Dreams. In Elvis Shot the Television ervaar ik een prima op elkaar inspeelde band. Het nummer laat zich snel oppakken, werkt aanstekelijk, maar is niet dusdanig gemakzuchtig dat het na een beperkt aantal speelbeurten gaat irriteren. Jeffery Halford weet zijn songs overtuigend muzikaal in te kleuren. Hij doet dit wederom samen met mede-producer Adam Rossi (tevens toetsenist en drums) en bassist Bill MacBeath. Dezelfde urgentie doet zich voor op Good Trouble. Een lekker gejaagd nummer, waarin de eenheid tussen zang en instrumenten prima tot hun recht komt. Zang van Jeffrey doet meer rauw aan dan op zijn vorige plaat. Lookin’ for a Home bewijst dat de heren ook een aardig stukje blues kunnen spelen. Met Lo-Fi Dreams weet deze in Texas geboren Californiaan mij ruim voldoende te plezieren.

Review
Rein van den Berg
Jeffery Halford & the Healers
Lo-Fi Dreams
Label: 
Shoeless Records
Releasedatum: 
19-5-2017