Jennifer Niceley: Angels, Demons, Red-Tail Hawks

 
 

Ik heb een tijdje verondersteld dat de muzikale intenties van Jennifer waren gesneuveld. Ze had zich bewust buiten de spreekwoordelijke schijnwerpers geplaatst. Ik nam aan dat ze moest bijtanken, wellicht haar verwachtingen bijstellen. Ze leefde een teruggetrokken bestaan totdat ze Birdlight uitbracht in 2014, een sober geproduceerd album door heren van Sparklehouse. Muziek geïnspireerd aan het platteland en het familieleven van Strawberry Plains, Tennessee. Ongetwijfeld beviel het leven als onafhankelijk artiest niet helemaal, of was het eerder dat ze naar diepere motieven zocht. Het genre waarin zij thuis is, en dan vooral de breekbare, intieme songs die zij vertolkt, worden doorgaans niet door drommen mensen omarmd. Uit ervaring weet ik echter dat wanneer haar subtiel geboetseerde werkjes je eenmaal pakken, dan laten ze evenmin snel los. Ik ben verknocht aan haar Jazzy, Folky stijl, of ze nu eigen songs uitvoert, of liedjes van anderen heeft bewerkt. Birdlight liet in de eerste plaats weten dat deze frêle vrouw nog niets aan subtiliteit of zeggingskracht had verloren. En gelukkig, ze douwt door, want tegen het sluiten van 2017 verscheen Angels, Demons, Red-Tail Hawks. Een album dat dezelfde allure herbergt als eerdere platen.

Jennifer Jane Niceley was in zekere zin op zoek naar zichzelf. Ze probeerde uit te vinden waar haar diepste verlangens naar uitgaan. Zodra je weet wat je echt wil, zal je ook beter functioneren is de gedachte. Ze spiegelde zich als jonge vrouw graag aan een eigenzinnige zangeres als Joni Mitchell, en sinds haar verblijf in de Great American Desert had ze ook kennis gemaakt met de kunst en fotografie van Georgia O’Keeffe. Een krachtige persoonlijkheid, een vrouw, wier verbondenheid met de natuur, de woestenij van New Mexico door filterde in haar werk. Jennifer wilde zelf ervaren wat het betekent om op te gaan in een onmetelijke uitgestrektheid. Ze reed door Utah, passeerde gedeeltes van Nevada en Arizona, ging via San Diego, Joshua Tree, richting Tucson en Saguraro National Park tot aan Phoenix en Monument Valley. Vervolgens terug via Utah, en terug naar de Rocky Mountains van Colorado. Geïmponeerd door de puurheid van het Amerikaanse landschap, aangewezen op zichzelf, kreeg ze inspiratie voor haar nieuwe plaat. Geholpen door de stilte van een sterrennacht, ontstond rust, en volgden teksten als vanzelf. Liedjes die gaan over het boven jezelf uitstijgen, over de zuiverheid van een bergbron, en de zelfregulerende schoonheid van de natuur. De songs op dit album laten zich ervaren als een eenheid, ondanks dat een aantal al eerder is opgenomen. Jennifer speelt gitaar en zingt, en Eric McConnell neemt de overige instrumenten voor zijn rekening. Dat hij een veelzijdig musicus is blijkt. Je hoort hem de contrabas ter hand nemen, piano, orgel, pedal steel, bariton gitaar en banjo. Muziek zo zuiver als het landschap waarin het ontstaan is en dat is geenszins teleurstellend.

Review
Rein van den Berg
Jennifer Niceley
Angels, Demons, Red-Tail Hawks
De songs op dit album laten zich ervaren als een eenheid, ondanks dat een aantal al eerder is opgenomen.